اخبار کیش؛
«دوومیدانی برای من مسیر رسیدن به رؤیای المپیک است»گفت‌وگو با کامیشا لطفی، استعداد ۱۴ ساله دوومیدانی جزیره کیش
دویدن برای کامیشا لطفی فقط رقابت برای عبور زودتر از خط پایان نیست؛ مسیری است که از علاقه کودکی آغاز شده و حالا به رؤیایی بزرگ به نام المپیک رسیده است.
این ورزشکار ۱۴ ساله کیش، چهار سال است دوومیدانی را دنبال می‌کند و در یک سال اخیر تمرینات خود را جدی‌تر و حرفه‌ای‌تر ادامه داده است. مدال نقره دوی ۴۰۰ متر مسابقات مناطق شش‌گانه کشور و مدال برنز رله امدادی از جمله موفقیت‌های اوست؛ نوجوانی که خودش را با سه واژه «سخت‌کوش، هدفمند و صبور» توصیف می‌کند.
خودت را برای خوانندگان روزنامه معرفی کن. از چه زمانی دوومیدانی را شروع کردی؟
من کامیشا لطفی هستم، ۱۴ ساله‌ام و چهار سال است که دوومیدانی را شروع کرده‌ام. در سال‌های اول به دلیل سن کمی که داشتم و با توجه به اینکه مربی‌ام مراقب بود فشاری به روند رشدم وارد نشود، تمرین‌ها متناسب با سنم بود؛ اما حدود یک سال است که جدی‌تر و حرفه‌ای‌تر تمرین می‌کنم.
علاقه‌ات به دوومیدانی از کجا شروع شد؟
از کودکی به دویدن علاقه داشتم. این علاقه را با خانواده‌ام مطرح کردم و تصمیم گرفتم آن را جدی‌تر دنبال کنم. در همین مسیر با استادم، فردین محمدزاده، آشنا شدم. برادرم هم در رشته دوچرخه‌سواری کورسی فعالیت می‌کرد و دیدن ورزش کردن او باعث شده بود من هم علاقه زیادی به حضور در ورزش داشته باشم. در نهایت به دلیل علاقه‌ای که از کودکی به دویدن داشتم، دوومیدانی را انتخاب کردم.
در چه ماده‌هایی فعالیت می‌کنی؟
در دوی ۲۰۰ و ۴۰۰ متر فعالیت می‌کنم. حس رقابت برایم خیلی جذاب است؛ به‌خصوص فشار و خستگی ۱۰۰ متر پایانی دوی ۴۰۰ متر. شاید سخت‌ترین قسمت مسابقه باشد، اما برای من همین بخش جذابیت زیادی دارد.
اولین مسابقه‌ات را به یاد داری؟
بله. چون اولین تجربه مسابقه‌ام بود، استرس زیادی داشتم، اما وقتی توانستم مقام سوم را کسب کنم خیلی خوشحال شدم. تجربه مهمی برای من بود و انگیزه‌ام را برای ادامه مسیر بیشتر کرد.
وقتی پشت خط شروع قرار می‌گیری به چه چیزی فکر می‌کنی؟
بیشتر به تکنیک و کاری که باید در طول مسابقه انجام بدهم فکر می‌کنم. سعی می‌کنم تمرکزم روی مسابقه و اجرای درست چیزهایی باشد که در تمرین یاد گرفته‌ام.
مهم‌ترین ویژگی خودت به‌عنوان یک ورزشکار را چه می‌دانی؟
اینکه برای رسیدن به هدفم همه‌جوره تلاش می‌کنم. اگر در مسابقه‌ای نتیجه‌ای را که می‌خواهم به دست نیاورم، در همان نتیجه متوقف نمی‌شوم. سعی می‌کنم دلیلش را پیدا کنم، ایرادها را برطرف کنم و با انگیزه بیشتری تمرین کنم.
سخت‌ترین بخش تمرین برایت چیست؟
واقعیت این است که هیچ بخشی را سخت نمی‌دانم، چون از تمام مراحل تمرین لذت می‌برم. مربی‌ام هم همیشه روی نظم، استمرار و انجام اصولی تمرین‌ها تأکید دارد و من سعی می‌کنم این موارد را رعایت کنم.
خاطره‌انگیزترین مسابقه‌ای که تا امروز تجربه کرده‌ای کدام بوده است؟
مسابقات مناطق شش‌گانه کشور به میزبانی استان یزد برای من خاطره‌انگیزترین مسابقه بود. در دوی ۴۰۰ متر انفرادی مقام دوم و مدال نقره را به دست آوردم و در رله امدادی هم همراه تیم، مقام سوم و مدال برنز را برای جزیره کیش کسب کردیم.
رسیدن به این مسابقات هم ماجرای خاصی داشت. آن مقطع به دلیل شرایط جنگی و لغو چند پرواز، برای رسیدن به محل مسابقات با مشکلات زیادی مواجه شدیم و مجبور شدیم بخشی از مسیر را زمینی و بخشی را هوایی طی کنیم. با وجود همه این سختی‌ها خودمان را به مسابقات رساندیم و نتیجه خوبی گرفتیم. به همین دلیل این رقابت همیشه برایم خاطره‌انگیز خواهد بود.
خانواده چقدر در این مسیر همراهت بوده‌اند؟
خانواده‌ام همه‌جوره از من حمایت می‌کنند. اگر وسیله‌ای برای ورزش نیاز داشته باشم، برایم تهیه می‌کنند و اگر برای مسابقه یا تمرین لازم باشد به شهر دیگری بروم، همراهم هستند. از نظر ذهنی، عاطفی و مادی حمایت زیادی از من کرده‌اند و قطعاً اگر حمایت و کمک آنها نبود، نمی‌توانستم این مسیر را ادامه بدهم.
ورزش چه تأثیری بر زندگی و شخصیتت گذاشته است؟
ورزش من را خیلی شادتر و هدفمندتر کرده و اعتمادبه‌نفسم را هم افزایش داده است. برای درس و تمرین نیز زمان مشخصی در نظر می‌گیرم و سعی می‌کنم با برنامه‌ریزی، هر دو را در کنار یکدیگر پیش ببرم.
الگوی ورزشی خاصی داری؟
افراد زیادی در اطرافم هستند که سعی می‌کنم ویژگی‌های خوب هرکدام را الگو قرار دهم؛ از خانواده و مربیانم گرفته تا بانوان قهرمان ایران، از جمله خانم فصیحی و خانم اسماعیل‌نژاد.
وقتی از آینده حرف می‌زنی، خودت را در چه جایگاهی می‌بینی؟
دوست دارم در سطح جهانی و المپیک بدرخشم و دل خانواده، مربیان و هم‌وطنان صبورم را شاد کنم.
خودت را برای خوانندگان روزنامه معرفی کن. از چه زمانی دوومیدانی را شروع کردی؟
من کامیشا لطفی هستم، ۱۴ ساله‌ام و چهار سال است که دوومیدانی را شروع کرده‌ام. در سال‌های اول به دلیل سن کمی که داشتم و با توجه به اینکه مربی‌ام مراقب بود فشاری به روند رشدم وارد نشود، تمرین‌ها متناسب با سنم بود؛ اما حدود یک سال است که جدی‌تر و حرفه‌ای‌تر تمرین می‌کنم.
علاقه‌ات به دوومیدانی از کجا شروع شد؟
از کودکی به دویدن علاقه داشتم. این علاقه را با خانواده‌ام مطرح کردم و تصمیم گرفتم آن را جدی‌تر دنبال کنم. در همین مسیر با استادم، فردین محمدزاده، آشنا شدم. برادرم هم در رشته دوچرخه‌سواری کورسی فعالیت می‌کرد و دیدن ورزش کردن او باعث شده بود من هم علاقه زیادی به حضور در ورزش داشته باشم. در نهایت به دلیل علاقه‌ای که از کودکی به دویدن داشتم، دوومیدانی را انتخاب کردم.
در چه ماده‌هایی فعالیت می‌کنی؟
در دوی ۲۰۰ و ۴۰۰ متر فعالیت می‌کنم. حس رقابت برایم خیلی جذاب است؛ به‌خصوص فشار و خستگی ۱۰۰ متر پایانی دوی ۴۰۰ متر. شاید سخت‌ترین قسمت مسابقه باشد، اما برای من همین بخش جذابیت زیادی دارد.
اولین مسابقه‌ات را به یاد داری؟
بله. چون اولین تجربه مسابقه‌ام بود، استرس زیادی داشتم، اما وقتی توانستم مقام سوم را کسب کنم خیلی خوشحال شدم. تجربه مهمی برای من بود و انگیزه‌ام را برای ادامه مسیر بیشتر کرد.
وقتی پشت خط شروع قرار می‌گیری به چه چیزی فکر می‌کنی؟
بیشتر به تکنیک و کاری که باید در طول مسابقه انجام بدهم فکر می‌کنم. سعی می‌کنم تمرکزم روی مسابقه و اجرای درست چیزهایی باشد که در تمرین یاد گرفته‌ام.
مهم‌ترین ویژگی خودت به‌عنوان یک ورزشکار را چه می‌دانی؟
اینکه برای رسیدن به هدفم همه‌جوره تلاش می‌کنم. اگر در مسابقه‌ای نتیجه‌ای را که می‌خواهم به دست نیاورم، در همان نتیجه متوقف نمی‌شوم. سعی می‌کنم دلیلش را پیدا کنم، ایرادها را برطرف کنم و با انگیزه بیشتری تمرین کنم.
سخت‌ترین بخش تمرین برایت چیست؟
واقعیت این است که هیچ بخشی را سخت نمی‌دانم، چون از تمام مراحل تمرین لذت می‌برم. مربی‌ام هم همیشه روی نظم، استمرار و انجام اصولی تمرین‌ها تأکید دارد و من سعی می‌کنم این موارد را رعایت کنم.
خاطره‌انگیزترین مسابقه‌ای که تا امروز تجربه کرده‌ای کدام بوده است؟
مسابقات مناطق شش‌گانه کشور به میزبانی استان یزد برای من خاطره‌انگیزترین مسابقه بود. در دوی ۴۰۰ متر انفرادی مقام دوم و مدال نقره را به دست آوردم و در رله امدادی هم همراه تیم، مقام سوم و مدال برنز را برای جزیره کیش کسب کردیم.
رسیدن به این مسابقات هم ماجرای خاصی داشت. آن مقطع به دلیل شرایط جنگی و لغو چند پرواز، برای رسیدن به محل مسابقات با مشکلات زیادی مواجه شدیم و مجبور شدیم بخشی از مسیر را زمینی و بخشی را هوایی طی کنیم. با وجود همه این سختی‌ها خودمان را به مسابقات رساندیم و نتیجه خوبی گرفتیم. به همین دلیل این رقابت همیشه برایم خاطره‌انگیز خواهد بود.
خانواده چقدر در این مسیر همراهت بوده‌اند؟
خانواده‌ام همه‌جوره از من حمایت می‌کنند. اگر وسیله‌ای برای ورزش نیاز داشته باشم، برایم تهیه می‌کنند و اگر برای مسابقه یا تمرین لازم باشد به شهر دیگری بروم، همراهم هستند. از نظر ذهنی، عاطفی و مادی حمایت زیادی از من کرده‌اند و قطعاً اگر حمایت و کمک آنها نبود، نمی‌توانستم این مسیر را ادامه بدهم.
ورزش چه تأثیری بر زندگی و شخصیتت گذاشته است؟
ورزش من را خیلی شادتر و هدفمندتر کرده و اعتمادبه‌نفسم را هم افزایش داده است. برای درس و تمرین نیز زمان مشخصی در نظر می‌گیرم و سعی می‌کنم با برنامه‌ریزی، هر دو را در کنار یکدیگر پیش ببرم.
الگوی ورزشی خاصی داری؟
افراد زیادی در اطرافم هستند که سعی می‌کنم ویژگی‌های خوب هرکدام را الگو قرار دهم؛ از خانواده و مربیانم گرفته تا بانوان قهرمان ایران، از جمله خانم فصیحی و خانم اسماعیل‌نژاد.
وقتی از آینده حرف می‌زنی، خودت را در چه جایگاهی می‌بینی؟
دوست دارم در سطح جهانی و المپیک بدرخشم و دل خانواده، مربیان و هم‌وطنان صبورم را شاد کنم.
حضور در مسابقات بزرگ کشوری و بین‌المللی رؤیای من است و تمام تلاشم را می‌کنم تا روزی به این رقابت‌ها دعوت شوم و سهمیه حضور در آنها را به دست بیاورم.
فکر می‌کنی برای رسیدن به این هدف باید چه ویژگی‌ای را بیشتر در خودت تقویت کنی؟
ذهنیت مثبت. فکر می‌کنم داشتن ذهنیت مثبت در مسیر قهرمانی خیلی مهم است.
به دختران هم‌سن خودت که هنوز ورزش را جدی شروع نکرده‌اند چه می‌گویی؟
وقتی یک ورزش را شروع می‌کنید، طرز فکرتان و سبک زندگی‌تان تغییر می‌کند و می‌توانید به نسخه بهتری از خودتان تبدیل شوید.
اگر قرار باشد خودت را با سه کلمه توصیف کنی؟
سخت‌کوش، هدفمند و صبور.
و بزرگ‌ترین رؤیای ورزشی کامیشا لطفی؟
رؤیای هر ورزشکاری؛ المپیک.
اگر روزی به همه این آرزوها برسی، دوست داری مردم کامیشا لطفی را چگونه به یاد بیاورند؟
دوست دارم من را به‌عنوان ورزشکاری به یاد بیاورند که جوانمردانه ورزش می‌کند و عاشق ایران و مردمش است.
فکر می‌کنی برای رسیدن به این هدف باید چه ویژگی‌ای را بیشتر در خودت تقویت کنی؟
ذهنیت مثبت. فکر می‌کنم داشتن ذهنیت مثبت در مسیر قهرمانی خیلی مهم است.
به دختران هم‌سن خودت که هنوز ورزش را جدی شروع نکرده‌اند چه می‌گویی؟
وقتی یک ورزش را شروع می‌کنید، طرز فکرتان و سبک زندگی‌تان تغییر می‌کند و می‌توانید به نسخه بهتری از خودتان تبدیل شوید.
اگر قرار باشد خودت را با سه کلمه توصیف کنی؟
سخت‌کوش، هدفمند و صبور.
و بزرگ‌ترین رؤیای ورزشی کامیشا لطفی؟
رؤیای هر ورزشکاری؛ المپیک.
اگر روزی به همه این آرزوها برسی، دوست داری مردم کامیشا لطفی را چگونه به یاد بیاورند؟
دوست دارم من را به‌عنوان ورزشکاری به یاد بیاورند که جوانمردانه ورزش می‌کند و عاشق ایران و مردمش است.
منبع: https://akhbarkish.com/%d8%af%d9%88%d9%88%d9%85%db%8c%d8%af%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%85%d9%86-%d9%85%d8%b3%db%8c%d8%b1-%d8%b1%d8%b3%db%8c%d8%af%d9%86-%d8%a8%d9%87-%d8%b1%d8%a4%db%8c%d8%a7%db%8c/
ارسال نظر
0 دیدگاه ثبت شده است
امکان ارسال دیدگاه برای این خبر بسته شده است.