اخبار کیش؛
روی تاتامی، خودت را می‌شناسی
گفت‌وگو با طرلان مجمع، کاراته‌کای نوجوان؛ از مبارزه با ترس‌های درونی تا رؤیای ساختن نسخه‌ای بهتر از خود
برای یک ورزشکار نوجوان، تاتامی فقط محل رقابت با حریف نیست؛ گاهی جایی است که باید با ترس، تردید، خستگی و محدودیت‌های خود روبه‌رو شود. طرلان مجمع، کاراته‌کای نوجوان، از همین زاویه به ورزش نگاه می‌کند. برای او مدال مهم است، اما آنچه پشت مدال قرار دارد اهمیت بیشتری دارد؛ ساعت‌های تمرین، شکست‌هایی که به درس تبدیل می‌شوند، روزهایی که باید از تفریح گذشت و تلاش برای اینکه هر بار نسخه بهتری از خود روی تاتامی حاضر شود.
طرلان در گفت‌وگو با روزنامه اخبار کیش از تجربه خود در کاراته، تأثیر این ورزش بر زندگی شخصی‌اش، مواجهه با شکست، اهمیت خانواده و مربی و رؤیاهایی که برای آینده دارد، سخن گفته است.
اگر بخواهی خودت را فارغ از کاراته معرفی کنی، طرلان مجمع چه نوجوانی است؟
من در کنار کاراته به درس، دوستانم و وقت گذراندن با خانواده‌ام اهمیت می‌دهم. دوست دارم برای هدف‌هایم تلاش کنم و در عین حال از لحظه‌های ساده زندگی هم لذت ببرم. فکر می‌کنم یکی از ویژگی‌هایم این است که وقتی چیزی را واقعاً بخواهم، برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم و زود تسلیم نمی‌شوم.
همین ویژگی باعث موفقیتت در کاراته شده است؟
فکر می‌کنم پشتکار و علاقه‌ام به کاراته مهم‌ترین عواملی هستند که کمکم می‌کنند. وقتی هدفی داشته باشم، حتی اگر مسیر سخت شود، سعی می‌کنم ادامه بدهم. استعداد در ورزش مهم است، اما چیزی که در نهایت باعث پیشرفت می‌شود، استمرار و تلاش است.
وقتی روی تاتامی می‌روی، بیشتر با حریف مبارزه می‌کنی یا با خودت؟
فکر می‌کنم بیشتر با خودم مبارزه می‌کنم. حریفی را که روبه‌رویم قرار دارد می‌بینم و می‌توانم برای او برنامه داشته باشم، اما کنترل ترس و تردیدهای خودم سخت‌تر است. اگر بتوانم ذهنم را کنترل کنم، خیلی از چیزهای دیگر هم قابل کنترل می‌شوند.
چند لحظه قبل از شروع مبارزه به چه چیزی فکر می‌کنی؟
معمولاً به خودم می‌گویم آرام باش، تمرکز کن و کاری را که تمرین کرده‌ای انجام بده. سعی می‌کنم زیاد به نتیجه فکر نکنم و روی همان لحظه تمرکز داشته باشم. وقتی وارد تاتامی می‌شوم، می‌خواهم هر چیزی را که در تمرین یاد گرفته‌ام، اجرا کنم.
تا به حال وسط مسابقه به نقطه‌ای رسیده‌ای که احساس کنی دیگر نمی‌توانی ادامه بدهی؟
بله. گاهی از نظر جسمی یا ذهنی خیلی خسته بوده‌ام و احساس کرده‌ام ادامه دادن سخت است. در چنین لحظه‌ای به خودم یادآوری می‌کنم که برای رسیدن به این مسابقه چقدر تمرین کرده‌ام. حمایت مربی، خانواده و هم‌تیمی‌هایم هم بسیار تأثیرگذار است و باعث می‌شود حتی در سخت‌ترین لحظات ادامه بدهم.
مسابقات سخت چه چیزی به تو یاد داده‌اند؟
اینکه نتیجه همیشه دقیقاً چیزی نیست که می‌خواهی، اما تلاش همیشه ارزش خودش را دارد. بعضی مسابقه‌ها به تو مدال می‌دهند و بعضی مسابقه‌ها درس. مهم این است که بعد از هر مسابقه بدانم چه چیزی را باید بهتر کنم.
پس شکست هم می‌تواند بخشی از مسیر پیشرفت باشد؟
قطعاً. شکست‌هایی که بیشتر ناراحتم کردند، گاهی بیشتر از بردها به من یاد دادند. بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم بهترین عملکردم را داشته‌ام، اما نتیجه چیز دیگری شد. همان اتفاق‌ها باعث شدند بفهمم هنوز خیلی جا برای پیشرفت دارم و نباید فقط به چیزی که تا امروز به دست آورده‌ام قانع باشم.
وقتی روی سکوی قهرمانی می‌ایستی، به مدال نگاه می‌کنی یا مسیری که طی کرده‌ای؟
مدال قطعاً خوشحال‌کننده است، اما بیشتر به مسیری فکر می‌کنم که طی کرده‌ام؛ تمرین‌های سخت، روزهایی که خسته بودم و باز هم تمرین کردم و آدم‌هایی که در این مسیر کنارم بودند. مدال چیزی است که همه می‌بینند، اما پشت آن تلاش‌های زیادی وجود دارد.
اگر اختیار داشتی یک قانون جدید به مسابقات کاراته اضافه کنی، چه قانونی انتخاب می‌کردی؟
دوست داشتم بعد از مسابقه هر دو ورزشکار فرصت کوتاهی داشته باشند درباره یک ویژگی مثبت حریفشان صحبت کنند. به نظرم احترام به حریف یکی از مهم‌ترین بخش‌های ورزش است. هر حریفی که روبه‌روی تو قرار می‌گیرد می‌تواند چیزی به تو یاد بدهد.
اگر امروز می‌توانستی با طرلانِ اولین روز حضورش در کاراته صحبت کنی، به او چه می‌گفتی؟
می‌گفتم صبور باش و زود ناامید نشو. شاید آن روز نمی‌دانستی کاراته قرار است چقدر در زندگی‌ات تأثیر بگذارد. به خودت اعتماد کن، از اشتباه کردن نترس و از مسیر لذت ببر.
کاراته چه چیزی به تو آموخته که خارج از ورزش هم کاربرد دارد؟
نظم، صبر و کنترل خودم. یاد گرفته‌ام برای رسیدن به یک هدف باید قدم‌به‌قدم جلو بروم و همیشه قرار نیست نتیجه سریع به دست بیاید. حتی در زندگی روزمره وقتی عصبانی یا مضطرب هستم، سعی می‌کنم قبل از واکنش نشان دادن خودم را کنترل کنم.
دوستانت وقتی می‌فهمند کاراته‌کا هستی چه واکنشی دارند؟
طرلان در گفت‌وگو با روزنامه اخبار کیش از تجربه خود در کاراته، تأثیر این ورزش بر زندگی شخصی‌اش، مواجهه با شکست، اهمیت خانواده و مربی و رؤیاهایی که برای آینده دارد، سخن گفته است.
اگر بخواهی خودت را فارغ از کاراته معرفی کنی، طرلان مجمع چه نوجوانی است؟
من در کنار کاراته به درس، دوستانم و وقت گذراندن با خانواده‌ام اهمیت می‌دهم. دوست دارم برای هدف‌هایم تلاش کنم و در عین حال از لحظه‌های ساده زندگی هم لذت ببرم. فکر می‌کنم یکی از ویژگی‌هایم این است که وقتی چیزی را واقعاً بخواهم، برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم و زود تسلیم نمی‌شوم.
همین ویژگی باعث موفقیتت در کاراته شده است؟
فکر می‌کنم پشتکار و علاقه‌ام به کاراته مهم‌ترین عواملی هستند که کمکم می‌کنند. وقتی هدفی داشته باشم، حتی اگر مسیر سخت شود، سعی می‌کنم ادامه بدهم. استعداد در ورزش مهم است، اما چیزی که در نهایت باعث پیشرفت می‌شود، استمرار و تلاش است.
وقتی روی تاتامی می‌روی، بیشتر با حریف مبارزه می‌کنی یا با خودت؟
فکر می‌کنم بیشتر با خودم مبارزه می‌کنم. حریفی را که روبه‌رویم قرار دارد می‌بینم و می‌توانم برای او برنامه داشته باشم، اما کنترل ترس و تردیدهای خودم سخت‌تر است. اگر بتوانم ذهنم را کنترل کنم، خیلی از چیزهای دیگر هم قابل کنترل می‌شوند.
چند لحظه قبل از شروع مبارزه به چه چیزی فکر می‌کنی؟
معمولاً به خودم می‌گویم آرام باش، تمرکز کن و کاری را که تمرین کرده‌ای انجام بده. سعی می‌کنم زیاد به نتیجه فکر نکنم و روی همان لحظه تمرکز داشته باشم. وقتی وارد تاتامی می‌شوم، می‌خواهم هر چیزی را که در تمرین یاد گرفته‌ام، اجرا کنم.
تا به حال وسط مسابقه به نقطه‌ای رسیده‌ای که احساس کنی دیگر نمی‌توانی ادامه بدهی؟
بله. گاهی از نظر جسمی یا ذهنی خیلی خسته بوده‌ام و احساس کرده‌ام ادامه دادن سخت است. در چنین لحظه‌ای به خودم یادآوری می‌کنم که برای رسیدن به این مسابقه چقدر تمرین کرده‌ام. حمایت مربی، خانواده و هم‌تیمی‌هایم هم بسیار تأثیرگذار است و باعث می‌شود حتی در سخت‌ترین لحظات ادامه بدهم.
مسابقات سخت چه چیزی به تو یاد داده‌اند؟
اینکه نتیجه همیشه دقیقاً چیزی نیست که می‌خواهی، اما تلاش همیشه ارزش خودش را دارد. بعضی مسابقه‌ها به تو مدال می‌دهند و بعضی مسابقه‌ها درس. مهم این است که بعد از هر مسابقه بدانم چه چیزی را باید بهتر کنم.
پس شکست هم می‌تواند بخشی از مسیر پیشرفت باشد؟
قطعاً. شکست‌هایی که بیشتر ناراحتم کردند، گاهی بیشتر از بردها به من یاد دادند. بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم بهترین عملکردم را داشته‌ام، اما نتیجه چیز دیگری شد. همان اتفاق‌ها باعث شدند بفهمم هنوز خیلی جا برای پیشرفت دارم و نباید فقط به چیزی که تا امروز به دست آورده‌ام قانع باشم.
وقتی روی سکوی قهرمانی می‌ایستی، به مدال نگاه می‌کنی یا مسیری که طی کرده‌ای؟
مدال قطعاً خوشحال‌کننده است، اما بیشتر به مسیری فکر می‌کنم که طی کرده‌ام؛ تمرین‌های سخت، روزهایی که خسته بودم و باز هم تمرین کردم و آدم‌هایی که در این مسیر کنارم بودند. مدال چیزی است که همه می‌بینند، اما پشت آن تلاش‌های زیادی وجود دارد.
اگر اختیار داشتی یک قانون جدید به مسابقات کاراته اضافه کنی، چه قانونی انتخاب می‌کردی؟
دوست داشتم بعد از مسابقه هر دو ورزشکار فرصت کوتاهی داشته باشند درباره یک ویژگی مثبت حریفشان صحبت کنند. به نظرم احترام به حریف یکی از مهم‌ترین بخش‌های ورزش است. هر حریفی که روبه‌روی تو قرار می‌گیرد می‌تواند چیزی به تو یاد بدهد.
اگر امروز می‌توانستی با طرلانِ اولین روز حضورش در کاراته صحبت کنی، به او چه می‌گفتی؟
می‌گفتم صبور باش و زود ناامید نشو. شاید آن روز نمی‌دانستی کاراته قرار است چقدر در زندگی‌ات تأثیر بگذارد. به خودت اعتماد کن، از اشتباه کردن نترس و از مسیر لذت ببر.
کاراته چه چیزی به تو آموخته که خارج از ورزش هم کاربرد دارد؟
نظم، صبر و کنترل خودم. یاد گرفته‌ام برای رسیدن به یک هدف باید قدم‌به‌قدم جلو بروم و همیشه قرار نیست نتیجه سریع به دست بیاید. حتی در زندگی روزمره وقتی عصبانی یا مضطرب هستم، سعی می‌کنم قبل از واکنش نشان دادن خودم را کنترل کنم.
دوستانت وقتی می‌فهمند کاراته‌کا هستی چه واکنشی دارند؟
گاهی در برخورد اول تعجب می‌کنند و شاید انتظار داشته باشند خیلی خشن یا جدی باشم! اما وقتی بیشتر من را می‌شناسند، متوجه می‌شوند کاراته فقط بخشی از شخصیت من است. ورزش‌های رزمی قرار نیست از آدم‌ها شخصیت خشن بسازند؛ برعکس، افرادی که ورزش‌های رزمی انجام می‌دهند به صبوری، آرامش و ذهن خلاقشان هم شناخته می‌شوند.
ورزش حرفه‌ای برای یک نوجوان حتماً با چشم‌پوشی از بعضی تفریحات همراه است. تو از چه چیزهایی گذشته‌ای؟
گاهی باید از خواب، تفریح یا حتی وقت گذراندن با دوستانم بگذرم تا به تمرین برسم. سخت‌ترین بخش شاید همین باشد که وقتی بقیه در حال تفریح هستند، تو باید به هدفی که داری فکر کنی. اما وقتی نتیجه تلاش‌هایت را می‌بینی، احساس می‌کنی ارزشش را داشته است. وجود هم‌تیمی‌های خوب و داشتن بهترین مربی هم باعث شده بدون تردید از خیلی چیزها بگذرم، چون می‌دانم ارزشش را دارد.
اگر دیگر هیچ مسابقه و مدالی در کار نباشد، باز هم کاراته را ادامه می‌دهی؟
بله. کاراته برای من فقط مسابقه و مدال نیست؛ بخشی از شخصیتم شده است. حتی اگر مسابقه‌ای وجود نداشته باشد، باز هم دوست دارم ببینم تا کجا می‌توانم خودم را بهتر کنم.
از نگاه تو یک کاراته‌کای خوب چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟
قوی بودن به‌تنهایی کافی نیست. یک کاراته‌کای خوب باید ذهن قوی، تمرکز، نظم، صبر و احترام داشته باشد. مهم است که بتوانی هم حریفت و هم خودت و ترست را کنترل کنی، چون همه این عوامل روی عملکرد یک کاراته‌کا در زمین تأثیر می‌گذارند.
از حریفانت هم چیزی یاد می‌گیری؟
بله، دوست دارم از هر حریفی چیزی یاد بگیرم؛ شاید سرعت، تمرکز، تکنیک یا اعتمادبه‌نفسش. هر حریف عملکرد منحصر به خودش را دارد و می‌تواند چیزی به تو یاد بدهد. مهم این است که بتوانی در همان زمان کوتاه نکته‌ای از عملکرد او ببینی و یاد بگیری.
بزرگ‌ترین چیزی که هنوز می‌خواهی در کاراته یاد بگیری چیست؟
اینکه بتوانم در سخت‌ترین لحظه‌ها کاملاً بر خودم و ذهنم مسلط باشم و بهترین عملکردی را که می‌توانم ارائه دهم؛ تا در نهایت باعث سربلندی مربی، خانواده و دوستانم شوم. هنوز فکر می‌کنم راه بسیار طولانی برای پیشرفت دارم، اما سعی می‌کنم از این مسیر هم لذت ببرم.
ده سال دیگر دوست داری چه کاراته‌کایی شده باشی؟
دوست دارم وقتی به گذشته نگاه می‌کنم ببینم هیچ‌وقت خودم را محدود نکرده‌ام. می‌خواهم کاراته‌کایی باتجربه، قوی و بااعتمادبه‌نفس باشم؛ کسی که وقتی روی تاتامی می‌رود، نتیجه سال‌ها تلاشش را نشان دهد و در عین حال هنوز عاشق کاراته باشد. دوست دارم خانواده و مربی‌ام را هم سربلند کرده باشم.
اگر قرار باشد یک جمله روی لباس ورزشی‌ات بنویسی که همیشه همراهت باشد، چه می‌نویسی؟
«هر بار، یک نسخه بهتر از خودم؛ ادامه بده.»
برای من هدف اصلی این نیست که همیشه از دیگران بهتر باشم؛ می‌خواهم هر بار از خود قبلی‌ام بهتر باشم.
و وقتی چراغ‌های سالن خاموش می‌شود و بعد از تمرین به خانه برمی‌گردی، به چه چیزی فکر می‌کنی؟
معمولاً به این فکر می‌کنم که امروز نسبت به دفعه قبل چقدر بهتر بودم و دفعه بعد چه چیزی را می‌توانم بهتر انجام دهم. شاید خسته باشم، اما ته ذهنم همیشه یک سؤال وجود دارد: «نسخه بعدی من روی تاتامی چطور خواهد بود؟»
فکر می‌کنم همین سؤال است که باعث می‌شود دوباره برگردم و ادامه بدهم.
ورزش حرفه‌ای برای یک نوجوان حتماً با چشم‌پوشی از بعضی تفریحات همراه است. تو از چه چیزهایی گذشته‌ای؟
گاهی باید از خواب، تفریح یا حتی وقت گذراندن با دوستانم بگذرم تا به تمرین برسم. سخت‌ترین بخش شاید همین باشد که وقتی بقیه در حال تفریح هستند، تو باید به هدفی که داری فکر کنی. اما وقتی نتیجه تلاش‌هایت را می‌بینی، احساس می‌کنی ارزشش را داشته است. وجود هم‌تیمی‌های خوب و داشتن بهترین مربی هم باعث شده بدون تردید از خیلی چیزها بگذرم، چون می‌دانم ارزشش را دارد.
اگر دیگر هیچ مسابقه و مدالی در کار نباشد، باز هم کاراته را ادامه می‌دهی؟
بله. کاراته برای من فقط مسابقه و مدال نیست؛ بخشی از شخصیتم شده است. حتی اگر مسابقه‌ای وجود نداشته باشد، باز هم دوست دارم ببینم تا کجا می‌توانم خودم را بهتر کنم.
از نگاه تو یک کاراته‌کای خوب چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟
قوی بودن به‌تنهایی کافی نیست. یک کاراته‌کای خوب باید ذهن قوی، تمرکز، نظم، صبر و احترام داشته باشد. مهم است که بتوانی هم حریفت و هم خودت و ترست را کنترل کنی، چون همه این عوامل روی عملکرد یک کاراته‌کا در زمین تأثیر می‌گذارند.
از حریفانت هم چیزی یاد می‌گیری؟
بله، دوست دارم از هر حریفی چیزی یاد بگیرم؛ شاید سرعت، تمرکز، تکنیک یا اعتمادبه‌نفسش. هر حریف عملکرد منحصر به خودش را دارد و می‌تواند چیزی به تو یاد بدهد. مهم این است که بتوانی در همان زمان کوتاه نکته‌ای از عملکرد او ببینی و یاد بگیری.
بزرگ‌ترین چیزی که هنوز می‌خواهی در کاراته یاد بگیری چیست؟
اینکه بتوانم در سخت‌ترین لحظه‌ها کاملاً بر خودم و ذهنم مسلط باشم و بهترین عملکردی را که می‌توانم ارائه دهم؛ تا در نهایت باعث سربلندی مربی، خانواده و دوستانم شوم. هنوز فکر می‌کنم راه بسیار طولانی برای پیشرفت دارم، اما سعی می‌کنم از این مسیر هم لذت ببرم.
ده سال دیگر دوست داری چه کاراته‌کایی شده باشی؟
دوست دارم وقتی به گذشته نگاه می‌کنم ببینم هیچ‌وقت خودم را محدود نکرده‌ام. می‌خواهم کاراته‌کایی باتجربه، قوی و بااعتمادبه‌نفس باشم؛ کسی که وقتی روی تاتامی می‌رود، نتیجه سال‌ها تلاشش را نشان دهد و در عین حال هنوز عاشق کاراته باشد. دوست دارم خانواده و مربی‌ام را هم سربلند کرده باشم.
اگر قرار باشد یک جمله روی لباس ورزشی‌ات بنویسی که همیشه همراهت باشد، چه می‌نویسی؟
«هر بار، یک نسخه بهتر از خودم؛ ادامه بده.»
برای من هدف اصلی این نیست که همیشه از دیگران بهتر باشم؛ می‌خواهم هر بار از خود قبلی‌ام بهتر باشم.
و وقتی چراغ‌های سالن خاموش می‌شود و بعد از تمرین به خانه برمی‌گردی، به چه چیزی فکر می‌کنی؟
معمولاً به این فکر می‌کنم که امروز نسبت به دفعه قبل چقدر بهتر بودم و دفعه بعد چه چیزی را می‌توانم بهتر انجام دهم. شاید خسته باشم، اما ته ذهنم همیشه یک سؤال وجود دارد: «نسخه بعدی من روی تاتامی چطور خواهد بود؟»
فکر می‌کنم همین سؤال است که باعث می‌شود دوباره برگردم و ادامه بدهم.
منبع: https://akhbarkish.com/%d8%b1%d9%88%db%8c-%d8%aa%d8%a7%d8%aa%d8%a7%d9%85%db%8c%d8%8c-%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%aa-%d8%b1%d8%a7-%d9%85%db%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c/
ارسال نظر
0 دیدگاه ثبت شده است
امکان ارسال دیدگاه برای این خبر بسته شده است.