اقتصادی که باید در کیش بماند

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که امروز درباره آینده اقتصادی کیش باید مطرح شود این نیست که چه میزان پول وارد جزیره می‌شود، بلکه این است که چه میزان از این پول در کیش می‌ماند، دوباره به جریان می‌افتد و به ایجاد شغل، توسعه کسب‌وکار و افزایش کیفیت زندگی کیشوندان منجر می‌شود.

اقتصاد یک جزیره زمانی قدرتمند است که میان اجزای آن ارتباط واقعی وجود داشته باشد. هتل، بازار، رستوران، حمل‌ونقل، تفریحات، خدمات و حتی کسب‌وکارهای کوچک محلی نباید حلقه‌هایی جدا از یکدیگر باشند. هرچه ارتباط میان این بخش‌ها بیشتر شود، قدرت اقتصاد محلی نیز افزایش پیدا می‌کند. در مقابل، اقتصادی که بخش قابل توجهی از منابع آن به سرعت از جزیره خارج شود، حتی در دوره‌های رونق نیز نمی‌تواند احساس پایداری و امنیت اقتصادی ایجاد کند.

این مسئله برای کیش اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا هزینه فعالیت اقتصادی در یک جزیره بالاست. اجاره، حمل کالا، نیروی انسانی و بسیاری از هزینه‌های جاری، فشار مضاعفی بر فعالان اقتصادی وارد می‌کند. بنابراین رونق ظاهری بازار، الزاماً به معنای بهبود وضعیت واقعی کسب‌وکارها نیست. ممکن است خیابان‌ها شلوغ باشند، پروازها پر شوند و مراکز تجاری رفت‌وآمد بیشتری داشته باشند، اما در نهایت سهم یک کاسب یا ارائه‌دهنده خدمات از این رونق چندان محسوس نباشد.

اینجاست که نقش سیاست‌گذاری اقتصادی اهمیت پیدا می‌کند. مدیریت جزیره باید بتواند میان جذب گردشگر، حمایت از سرمایه‌گذار و تقویت اقتصاد روزمره مردم ارتباط برقرار کند. توسعه زمانی معنا دارد که اثر آن از گزارش‌های مدیریتی عبور کند و در دخل‌وخرج فعال اقتصادی، امنیت شغلی نیروی کار و توان ادامه فعالیت یک کسب‌وکار دیده شود.

کیش بیش از هر زمان دیگری به یک نقشه روشن برای تقویت اقتصاد درون‌جزیره‌ای نیاز دارد؛ نقشه‌ای که مشخص کند چگونه می‌توان سهم کسب‌وکارهای محلی را از گردش مالی جزیره افزایش داد و ماندگاری سرمایه را بیشتر کرد.

مطالبه امروز باید روشن باشد: مدیریت اقتصادی کیش باید شاخص «ماندگاری پول در جزیره» را به یکی از معیارهای سنجش موفقیت خود تبدیل کند. رشد زمانی برای مردم قابل لمس خواهد بود که پول واردشده به کیش، پیش از خروج، چند بار در همین جزیره دست‌به‌دست شود و سهم بیشتری از آن در سفره اقتصاد محلی باقی بماند.

مجیدخرمی،سردبیر روزنامه اخبارکیش