کیش باید محل قرار باشد

 در رقابت امروز شهرها و مقاصد اقتصادی، برنده الزاماً جایی نیست که بیشترین امکانات را در اختیار دارد؛ گاهی برنده، نقطه‌ای است که آدم‌ها برای دیدن یکدیگر، گفت‌وگو کردن، تصمیم گرفتن و آغاز یک همکاری تازه، آن را انتخاب می‌کنند. شاید یکی از مهم‌ترین فرصت‌های پیش‌روی کیش نیز همین باشد: جزیره از «مقصد سفر» به «محل قرار» منطقه تبدیل شود.
سال‌ها درباره ظرفیت‌های گردشگری، تجاری و سرمایه‌گذاری کیش گفته‌ایم، اما ارزش واقعی این ظرفیت‌ها زمانی آشکار می‌شود که بتوانند انسان‌ها، ایده‌ها و سرمایه‌ها را به یکدیگر متصل کنند. هتل خوب، مرکز همایش، فرودگاه، بندر، مراکز تجاری و امکانات تفریحی هرکدام به تنهایی یک دارایی هستند؛ اما وقتی همه اینها در خدمت ایجاد ارتباط قرار گیرند، یک «اکوسیستم اقتصادی» شکل می‌گیرد.
کیش برای رسیدن به چنین جایگاهی بیش از ساخت زیرساخت‌های تازه، به ساختن یک تجربه تازه نیاز دارد. سرمایه‌گذار یا فعال اقتصادی که برای یک نشست، نمایشگاه یا مذاکره وارد جزیره می‌شود باید از لحظه ورود تا پایان سفر احساس کند در محیطی طراحی‌شده برای کسب‌وکار حضور دارد؛ محیطی که در آن زمان تلف نمی‌شود، دسترسی به مدیران دشوار نیست، فرآیندهای اداری قابل پیش‌بینی است و یک ملاقات می‌تواند در کوتاه‌ترین زمان به تصمیم و قرارداد منتهی شود.
این همان مزیتی است که با پول به تنهایی ساخته نمی‌شود. «اعتماد» مهم‌ترین زیرساخت یک مقصد اقتصادی است.
اگر کیش بتواند به جایی تبدیل شود که فعالان اقتصادی ایران و کشورهای همسایه بدانند برای ملاقات، مذاکره و تعریف پروژه‌های مشترک می‌توانند روی آن حساب کنند، ارزش هر صندلی هواپیما، هر اتاق هتل و هر متر فضای نمایشگاهی نیز چند برابر خواهد شد.
در این مسیر حتی موفقیت یک رویداد را نباید فقط با تعداد شرکت‌کنندگان یا میزان اشغال هتل‌ها سنجید. شاخص مهم‌تر این است که بعد از خاموش شدن چراغ سالن‌ها چه باقی می‌ماند؛ چند ارتباط تجاری شکل گرفته، چند مذاکره ادامه یافته و چند سرمایه‌گذار دوباره به جزیره بازگشته است.
آینده کیش شاید بیش از آنکه در تعداد گردشگرانش تعریف شود، در تعداد قرارهایی باشد که در این جزیره به قرارداد تبدیل می‌شوند. این تغییر نگاه می‌تواند تفاوت میان یک مقصد پررفت‌وآمد و یک نقطه اثرگذار در اقتصاد منطقه را رقم بزند.

به نگارش : مجید خرمی (سردبیر)