تحول وقتی ماندگار می‌شود

. مسئله امروز کیش بیش از آنکه شمارش پروژه‌ها، قراردادها و تصمیم‌های مدیریتی باشد، پاسخ به یک پرسش اساسی است: آیا می‌توان تغییرات ایجادشده را به نقطه‌ای رساند که با تغییر مدیران و شرایط، مسیر جزیره دوباره به عقب بازنگردد؟

تجربه کیش در چند دهه گذشته نشان داده است که یکی از آسیب‌های جدی توسعه جزیره، وابستگی بیش از اندازه برنامه‌ها به دوره‌های مدیریتی بوده است. مدیری آمده، مسیری آغاز شده و مدیری دیگر با اولویت‌هایی متفاوت، بخشی از همان مسیر را متوقف کرده است. نتیجه چنین وضعیتی، انباشته شدن طرح‌های نیمه‌تمام، تصمیم‌های متناقض و کاهش اعتماد سرمایه‌گذارانی بوده که بیش از هر چیز به ثبات نیاز دارند.

از این منظر، مهم‌ترین دستاورد هر دوره مدیریتی الزاماً آن چیزی نیست که در همان دوره افتتاح می‌شود. میراث واقعی یک مدیریت، ساختن سازوکاری است که ادامه مسیر را برای مدیر بعدی نیز منطقی، ضروری و حتی اجتناب‌ناپذیر کند.

کیش امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین نهادمندی نیاز دارد.

جزیره نباید با هر تغییر مدیریتی دوباره درباره ابتدایی‌ترین مسائل خود تصمیم بگیرد. تکلیف سرمایه‌گذاری، زمین، حمل‌ونقل، گردشگری، تجارت، مقررات، زیرساخت و حتی جایگاه بخش خصوصی باید در قالب یک نقشه راه روشن و بلندمدت تثبیت شود؛ نقشه‌ای که مدیران آینده بتوانند آن را توسعه دهند، نه اینکه هر بار از نقطه صفر آغاز کنند.

در کنار آن، مرحله بعدی باید افزایش امکان نظارت عمومی باشد. هرچه تصمیم‌های اقتصادی بزرگ‌تر می‌شوند، ضرورت شفافیت نیز بیشتر می‌شود. مردم باید بتوانند بدانند تصمیم‌ها در چه مرحله‌ای قرار دارند، وعده‌ها چه زمانی باید محقق شوند و نتیجه نهایی هر سیاست چه بوده است. این همان نقطه‌ای است که «گزارش عملکرد» را به «پاسخگویی مدیریتی» تبدیل می‌کند.

کیش همچنین نیازمند بازگشت جدی بخش خصوصی به مرکز تصمیم‌سازی است. هیچ منطقه آزادی با سازمان اداری قدرتمند اما بخش خصوصی ضعیف، به مقصدی رقابت‌پذیر تبدیل نمی‌شود. سازمان باید زمین بازی را آماده کند؛ بازیگران اصلی اقتصاد باید سرمایه‌گذاران، کارآفرینان و فعالان واقعی بازار باشند.

اما از اینجا به بعد، افکار عمومی حق دارد بیش از شنیدن آمار عملکرد، زمان‌بندی تحقق نتایج را مطالبه کند. هر قراردادی باید به سرمایه‌گذاری واقعی، هر پروژه تعیین‌تکلیف‌شده به کارگاه فعال، هر دارایی آزادشده به ارزش افزوده و هر وعده توسعه‌ای به نتیجه‌ای قابل مشاهده در زندگی و اقتصاد جزیره منتهی شود.

بیست ماه گذشته می‌تواند روایت آغاز یک تغییر باشد؛ اما برای اثبات موفقیت آن کافی نیست. اکنون نوبت انتشار نقشه راه، زمان‌بندی پروژه‌ها، میزان پیشرفت تعهدات و گزارش‌های دوره‌ای و قابل راستی‌آزمایی است. کیش بیش از وعده‌های تازه، به تقویم اجرای وعده‌های داده‌شده نیاز دارد.

معیار قضاوت نیز باید روشن باشد: چه میزان سرمایه واقعاً وارد جزیره شد؟ چند پروژه به بهره‌برداری رسید؟ چند مانع از مسیر فعالان اقتصادی برداشته شد؟ و مهم‌تر از همه، سهم کیشوندان از این تحول چه بود؟

کارنامه بیست‌ماهه امروز روی میز است؛ از فردا مطالبه اصلی باید یک چیز باشد: نتیجه. زیرا تحول زمانی معنا پیدا می‌کند که از گزارش‌ها خارج شود، در اقتصاد و زندگی روزمره جزیره دیده شود و آن‌قدر ریشه بدواند که دیگر هیچ مدیری نتواند کیش را به نقطه آغاز بازگرداند.

به نگارش:مجید خرمی(سردبیر روزنامه اخبارکیش)