اخبار کیش؛
از سرعت توپ تا رؤیای تیم ملی؛ ابوالفضل موسی‌پور در مسیر قهرمانی
گفت‌وگو با ابوالفضل موسی‌پور، نوجوان ۱۴ ساله تنیس روی میز کیش
برای ابوالفضل موسی‌پور، تنیس روی میز فقط رد و بدل شدن سریع یک توپ کوچک روی میز نیست؛ ورزشی است که به او آموخته برای هدفش بجنگد، از شکست درس بگیرد و تا آخرین امتیاز تسلیم نشود. نوجوان ۱۴ ساله تنیس روی میز کیش پنج سال است این رشته را دنبال می‌کند و حالا بعد از تجربه حضور در رقابت‌های مختلف، رؤیای بزرگی در سر دارد؛ پوشیدن پیراهن تیم ملی و رسیدن به المپیک.
ابوالفضل درباره شروع فعالیتش در این رشته می‌گوید: «پنج سال است تنیس روی میز بازی می‌کنم. چیزی که از همان ابتدا توجهم را جلب کرد، سرعت و هیجان بازی بود؛ اینکه توپ با سرعت زیادی بین دو بازیکن رد و بدل می‌شود و هر امتیاز می‌تواند نتیجه مسابقه را تغییر دهد.»
نخستین تجربه او با راکت هم با راهنمایی مربی‌اش شکل گرفته است: «اوایل حتی درست نمی‌دانستم راکت را چطور باید بگیرم، اما وقتی با کمک مربی‌ام آقای اردوخانی اولین ضربه را زدم، احساس کردم این بازی خیلی جذاب است و دوست دارم بیشتر یاد بگیرم.»
اگر قرار باشد تنیس روی میز را تنها با یک کلمه تعریف کند، انتخابش «هیجان» است؛ هیجانی که البته در لحظات حساس مسابقه باید جای خود را به تمرکز بدهد. موسی‌پور می‌گوید: «وقتی امتیازها نزدیک می‌شود، خیلی هیجان‌زده می‌شوم، اما سعی می‌کنم به نتیجه فکر نکنم و فقط روی امتیاز بعدی تمرکز داشته باشم.»
تا آخرین امتیاز نباید تسلیم شد
یکی از تجربه‌های مهم ورزشی ابوالفضل، قرار گرفتن در جمع چهار بازیکن برتر مسابقات کیش و کسب مقام سوم بوده است. حضور در مسابقات استعدادهای برتر کشور در کرمان نیز تجربه دیگری است که او از آن به عنوان یکی از اتفاقات مهم دوران ورزشی خود یاد می‌کند.
او درباره مواجهه با حریفان قدرتمند می‌گوید: «سعی می‌کنم تحت تأثیر قدرت حریف قرار نگیرم و تمام تمرکزم را روی بازی خودم بگذارم. چند بار هم پیش آمده که از حریف عقب بوده‌ام اما توانسته‌ام بازی را برگردانم و برنده شوم. چنین بردهایی به من یاد داده تا آخرین امتیاز نباید تسلیم شد.»
از نگاه این نوجوان کیشوند، تنیس روی میز ترکیبی از آمادگی جسمانی، تمرکز و قدرت تصمیم‌گیری است؛ با این حال معتقد است در لحظات حساس، ذهن بازیکن می‌تواند تعیین‌کننده‌تر باشد.
در میان تکنیک‌های این رشته نیز سرویس را بیشتر از سایر ضربات دوست دارد: «با یک سرویس خوب می‌توانم جریان بازی را تغییر بدهم و زمینه یک حمله خوب و گرفتن امتیاز را فراهم کنم.»
شکست، بخشی از مسیر پیشرفت
موسی‌پور یکی از مهم‌ترین درس‌هایی را که ورزش به او داده، «جنگیدن برای هدف» می‌داند. شکست نیز برای او پایان مسابقه نیست، بلکه فرصتی برای پیدا کردن نقاط ضعف است.
او می‌گوید: «وقتی شکست می‌خورم طبیعتاً ناراحت می‌شوم، اما سعی می‌کنم به جای ناامید شدن، اشتباهات و نقاط ضعفم را بررسی کنم و روی آنها کار کنم تا دفعه بعد بهتر باشم.»
استرس مسابقه نیز بخشی از تجربه اوست: «هر مسابقه‌ای می‌تواند برای بازیکن استرس داشته باشد. من هم خیلی وقت‌ها استرس می‌گیرم اما تلاش می‌کنم آن را کنترل کنم و تمرکزم را دوباره به بازی برگردانم.»
ابوالفضل از مربی خود، آقای اردوخانی، نیز به عنوان یکی از افراد مؤثر در مسیر پیشرفتش یاد می‌کند و معتقد است مربی بهتر از خود ورزشکار می‌تواند نقاط ضعف و قوت او را تشخیص دهد.
از نوشاد عالمیان تا مالونگ
نوشاد عالمیان، ملی‌پوش مطرح ایران و مالونگ، قهرمان سرشناس چینی، دو بازیکنی هستند که موسی‌پور بازی آنها را دنبال می‌کند و از سبک و تکنیک‌هایشان الهام می‌گیرد.
اگر هم قرار باشد روزی مقابل یکی از بزرگان تنیس روی میز جهان قرار بگیرد، انتخابش مشخص است: «دوست دارم مقابل مالونگ بازی کنم. او یکی از الگوهای من است و بازی مقابلش می‌تواند تجربه‌ای فوق‌العاده و فراموش‌نشدنی باشد.»
اما رؤیای اصلی این نوجوان فراتر از بازی مقابل یک قهرمان جهانی است. او می‌خواهد خودش روزی پیراهن تیم ملی ایران را بر تن کند.
موسی‌پور می‌گوید: «هدف و آرزویم این است که روزی به تیم ملی برسم، بتوانم در مسابقات المپیک حضور پیدا کنم و برای کسب مدال و قهرمانی تلاش کنم.»
یک افتخار برای محمدامین
در کنار مربی، خانواده نقش مهمی در ادامه مسیر ورزشی ابوالفضل داشته‌اند. او خانواده‌اش را بزرگ‌ترین حامی خود معرفی می‌کند و می‌گوید پیگیری مسابقات و حمایت آنها انگیزه زیادی برای ادامه راه به او می‌دهد.
اما وقتی صحبت از روزی می‌شود که شاید پیراهن تیم ملی را بپوشد و افتخاری به دست آورد، ابوالفضل نام شخص دیگری را به میان می‌آورد؛ برادرش محمدامین.
او می‌گوید: «ضمن احترام به خانواده و مربی‌ام که خیلی برای من زحمت کشیده‌اند، اگر روزی صاحب افتخار شوم و به تیم ملی برسم، این افتخار را به برادر عز
ابوالفضل درباره شروع فعالیتش در این رشته می‌گوید: «پنج سال است تنیس روی میز بازی می‌کنم. چیزی که از همان ابتدا توجهم را جلب کرد، سرعت و هیجان بازی بود؛ اینکه توپ با سرعت زیادی بین دو بازیکن رد و بدل می‌شود و هر امتیاز می‌تواند نتیجه مسابقه را تغییر دهد.»
نخستین تجربه او با راکت هم با راهنمایی مربی‌اش شکل گرفته است: «اوایل حتی درست نمی‌دانستم راکت را چطور باید بگیرم، اما وقتی با کمک مربی‌ام آقای اردوخانی اولین ضربه را زدم، احساس کردم این بازی خیلی جذاب است و دوست دارم بیشتر یاد بگیرم.»
اگر قرار باشد تنیس روی میز را تنها با یک کلمه تعریف کند، انتخابش «هیجان» است؛ هیجانی که البته در لحظات حساس مسابقه باید جای خود را به تمرکز بدهد. موسی‌پور می‌گوید: «وقتی امتیازها نزدیک می‌شود، خیلی هیجان‌زده می‌شوم، اما سعی می‌کنم به نتیجه فکر نکنم و فقط روی امتیاز بعدی تمرکز داشته باشم.»
تا آخرین امتیاز نباید تسلیم شد
یکی از تجربه‌های مهم ورزشی ابوالفضل، قرار گرفتن در جمع چهار بازیکن برتر مسابقات کیش و کسب مقام سوم بوده است. حضور در مسابقات استعدادهای برتر کشور در کرمان نیز تجربه دیگری است که او از آن به عنوان یکی از اتفاقات مهم دوران ورزشی خود یاد می‌کند.
او درباره مواجهه با حریفان قدرتمند می‌گوید: «سعی می‌کنم تحت تأثیر قدرت حریف قرار نگیرم و تمام تمرکزم را روی بازی خودم بگذارم. چند بار هم پیش آمده که از حریف عقب بوده‌ام اما توانسته‌ام بازی را برگردانم و برنده شوم. چنین بردهایی به من یاد داده تا آخرین امتیاز نباید تسلیم شد.»
از نگاه این نوجوان کیشوند، تنیس روی میز ترکیبی از آمادگی جسمانی، تمرکز و قدرت تصمیم‌گیری است؛ با این حال معتقد است در لحظات حساس، ذهن بازیکن می‌تواند تعیین‌کننده‌تر باشد.
در میان تکنیک‌های این رشته نیز سرویس را بیشتر از سایر ضربات دوست دارد: «با یک سرویس خوب می‌توانم جریان بازی را تغییر بدهم و زمینه یک حمله خوب و گرفتن امتیاز را فراهم کنم.»
شکست، بخشی از مسیر پیشرفت
موسی‌پور یکی از مهم‌ترین درس‌هایی را که ورزش به او داده، «جنگیدن برای هدف» می‌داند. شکست نیز برای او پایان مسابقه نیست، بلکه فرصتی برای پیدا کردن نقاط ضعف است.
او می‌گوید: «وقتی شکست می‌خورم طبیعتاً ناراحت می‌شوم، اما سعی می‌کنم به جای ناامید شدن، اشتباهات و نقاط ضعفم را بررسی کنم و روی آنها کار کنم تا دفعه بعد بهتر باشم.»
استرس مسابقه نیز بخشی از تجربه اوست: «هر مسابقه‌ای می‌تواند برای بازیکن استرس داشته باشد. من هم خیلی وقت‌ها استرس می‌گیرم اما تلاش می‌کنم آن را کنترل کنم و تمرکزم را دوباره به بازی برگردانم.»
ابوالفضل از مربی خود، آقای اردوخانی، نیز به عنوان یکی از افراد مؤثر در مسیر پیشرفتش یاد می‌کند و معتقد است مربی بهتر از خود ورزشکار می‌تواند نقاط ضعف و قوت او را تشخیص دهد.
از نوشاد عالمیان تا مالونگ
نوشاد عالمیان، ملی‌پوش مطرح ایران و مالونگ، قهرمان سرشناس چینی، دو بازیکنی هستند که موسی‌پور بازی آنها را دنبال می‌کند و از سبک و تکنیک‌هایشان الهام می‌گیرد.
اگر هم قرار باشد روزی مقابل یکی از بزرگان تنیس روی میز جهان قرار بگیرد، انتخابش مشخص است: «دوست دارم مقابل مالونگ بازی کنم. او یکی از الگوهای من است و بازی مقابلش می‌تواند تجربه‌ای فوق‌العاده و فراموش‌نشدنی باشد.»
اما رؤیای اصلی این نوجوان فراتر از بازی مقابل یک قهرمان جهانی است. او می‌خواهد خودش روزی پیراهن تیم ملی ایران را بر تن کند.
موسی‌پور می‌گوید: «هدف و آرزویم این است که روزی به تیم ملی برسم، بتوانم در مسابقات المپیک حضور پیدا کنم و برای کسب مدال و قهرمانی تلاش کنم.»
یک افتخار برای محمدامین
در کنار مربی، خانواده نقش مهمی در ادامه مسیر ورزشی ابوالفضل داشته‌اند. او خانواده‌اش را بزرگ‌ترین حامی خود معرفی می‌کند و می‌گوید پیگیری مسابقات و حمایت آنها انگیزه زیادی برای ادامه راه به او می‌دهد.
اما وقتی صحبت از روزی می‌شود که شاید پیراهن تیم ملی را بپوشد و افتخاری به دست آورد، ابوالفضل نام شخص دیگری را به میان می‌آورد؛ برادرش محمدامین.
او می‌گوید: «ضمن احترام به خانواده و مربی‌ام که خیلی برای من زحمت کشیده‌اند، اگر روزی صاحب افتخار شوم و به تیم ملی برسم، این افتخار را به برادر عز
یزم محمدامین تقدیم می‌کنم؛ چون او به دلیل بیماری نمی‌تواند ورزش کند.»
برای رسیدن به آن روز، ابوالفضل معتقد است علاوه بر تمرین و پشتکار باید اعتمادبه‌نفس خود را نیز تقویت کند: «اعتمادبه‌نفس یکی از مهم‌ترین چیزهایی است که یک بازیکن باید در خودش ایجاد کند. با اعتمادبه‌نفس و پشتکار می‌توان به هدف رسید.»
او سه سال آینده خود را در سطح بالاتری از تنیس روی میز تصور می‌کند؛ با حضور در مسابقات مهم‌تر، تجربه بیشتر و فاصله‌ای کمتر تا تیم ملی.
و اگر روزی نام «ابوالفضل موسی‌پور» روی سکوی قهرمانی شنیده شود، خودش دوست دارد داستان آن لحظه این‌گونه روایت شود:
«این قهرمانی نتیجه سال‌ها تلاش، تمرین و تسلیم نشدن ابوالفضل است؛ کسی که از شکست‌ها درس گرفت، برای هدفش جنگید و هیچ‌وقت دست از رؤیاهایش نکشید.»
برای رسیدن به آن روز، ابوالفضل معتقد است علاوه بر تمرین و پشتکار باید اعتمادبه‌نفس خود را نیز تقویت کند: «اعتمادبه‌نفس یکی از مهم‌ترین چیزهایی است که یک بازیکن باید در خودش ایجاد کند. با اعتمادبه‌نفس و پشتکار می‌توان به هدف رسید.»
او سه سال آینده خود را در سطح بالاتری از تنیس روی میز تصور می‌کند؛ با حضور در مسابقات مهم‌تر، تجربه بیشتر و فاصله‌ای کمتر تا تیم ملی.
و اگر روزی نام «ابوالفضل موسی‌پور» روی سکوی قهرمانی شنیده شود، خودش دوست دارد داستان آن لحظه این‌گونه روایت شود:
«این قهرمانی نتیجه سال‌ها تلاش، تمرین و تسلیم نشدن ابوالفضل است؛ کسی که از شکست‌ها درس گرفت، برای هدفش جنگید و هیچ‌وقت دست از رؤیاهایش نکشید.»
منبع: https://akhbarkish.com/%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%b1%d8%b9%d8%aa-%d8%aa%d9%88%d9%be-%d8%aa%d8%a7-%d8%b1%d8%a4%db%8c%d8%a7%db%8c-%d8%aa%db%8c%d9%85-%d9%85%d9%84%db%8c%d8%9b-%d8%a7%d8%a8%d9%88%d8%a7%d9%84%d9%81%d8%b6%d9%84-%d9%85/
ارسال نظر
0 دیدگاه ثبت شده است
امکان ارسال دیدگاه برای این خبر بسته شده است.