جزیره‌ای برای ماندن

ساختمان‌های بلندتر، هتل‌های بیشتر، مراکز تجاری بزرگ‌تر، پروازهای پرتعدادتر و پروژه‌هایی که افتتاح می‌شوند. اما کیفیت واقعی یک شهر را باید در چیزهایی جست‌وجو کرد که شاید کمتر در قاب عکس‌های رسمی جا بگیرند؛ در میزان آرامشی که یک خانواده برای ادامه زندگی دارد، در اطمینانی که یک سالمند از فردای خود احساس می‌کند و در امنیت خاطری که یک پدر و مادر هنگام بیماری فرزندشان تجربه می‌کنند.

کیش اگر قرار است فقط مقصد سفر باشد، شاید بتوان بسیاری از کمبودهایش را با جذابیت‌های گردشگری پوشاند؛ اما اگر قرار است «شهر» باشد، باید بتوان در آن با اطمینان زندگی کرد. این تفاوت کوچکی نیست. شهری که مردم برای درمان، آموزش، مسکن یا ابتدایی‌ترین نیازهای پایدار زندگی دائماً ناچار باشند چمدان ببندند، هر اندازه هم زیبا و مدرن باشد، هنوز نتوانسته مفهوم ماندگاری را کامل کند.

سال‌ها درباره مهاجرت نیروی انسانی از کیش، دشواری جذب متخصصان و کاهش انگیزه برخی خانواده‌ها برای ماندن در جزیره صحبت کرده‌ایم. بخشی از پاسخ را باید همین‌جا جست‌وجو کرد. انسان‌ها فقط برای درآمد در یک شهر نمی‌مانند؛ کیفیت زندگی است که تصمیم نهایی را می‌سازد. پزشکی که قرار است در کیش بماند، معلمی که آینده‌اش را اینجا می‌بیند، کارآفرینی که خانواده‌اش را به جزیره می‌آورد و حتی سرمایه‌گذاری که قصد حضور بلندمدت دارد، پیش از هر چیز می‌خواهد بداند این شهر برای زندگی نیز به اندازه کسب‌وکار قابل اتکاست.

به همین دلیل هر گامی در حوزه سلامت باید آغاز یک مطالبه بزرگ‌تر باشد، نه پایان یک پرونده. امروز مسئله فقط داشتن یک بیمارستان یا افزایش چند خدمت درمانی نیست؛ معیار موفقیت باید این باشد که چند سفر اجباری درمانی از زندگی مردم حذف شده، دسترسی به پزشک متخصص چقدر آسان‌تر شده، هزینه درمان خانواده‌ها چه اندازه کاهش یافته و یک بیمار در شرایط اضطراری تا چه حد احساس امنیت بیشتری می‌کند.

اکنون باید از مرحله «سامان دادن» به مرحله «استاندارد ساختن» برسیم. کیش نباید در سلامت به حداقل‌های قابل قبول رضایت دهد. جزیره‌ای که خود را ویترین توسعه ایران می‌داند، باید در کیفیت خدمات درمانی نیز ویترین باشد.

مطالبه روشن است: کاری کنیم کیش فقط جزیره‌ای برای آمدن نباشد؛ جزیره‌ای مطمئن برای ماندن باشد.

به نگارش :مجیدخرمی ،سردبیر روزنامه اخبار کیش