سبز ماندن کیش، یک مسئولیت است

بخشی از کیفیت زندگی، هویت بصری و حتی مزیت گردشگری جزیره است. شهری که بخش مهمی از جذابیت خود را از خیابان‌های سبز، درختان و منظر متفاوتش می‌گیرد، نمی‌تواند نسبت به آینده این سرمایه بی‌تفاوت باشد. اما درست از همین نقطه، یک پرسش مهم آغاز می‌شود: توسعه و نگهداری این سرمایه تا کجا می‌تواند بدون توجه به ظرفیت واقعی منابع جزیره ادامه پیدا کند؟

کیش سرزمینی با محدودیت‌های طبیعی مشخص است. هر تصمیم درباره توسعه شهری در چنین جغرافیایی باید با محاسبه هزینه‌های بلندمدت آن همراه باشد. کاشت یک درخت، ایجاد یک پارک یا توسعه یک بلوار سبز ممکن است در زمان اجرا یک پروژه عمرانی ساده به نظر برسد، اما تعهدی چندین‌ساله برای تأمین آب، نگهداری، نیروی انسانی و زیرساخت ایجاد می‌کند.

بنابراین شاید زمان آن رسیده باشد که نگاه به فضای سبز کیش از «توسعه کمی» به «مدیریت هوشمند» تغییر کند. موفقیت آینده الزاماً در افزایش مساحت فضای سبز خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در انتخاب گونه‌های سازگار با اقلیم، کاهش مصرف، اصلاح روش‌های آبیاری، جلوگیری از هدررفت و طراحی شهری متناسب با ظرفیت اکولوژیک جزیره معنا پیدا می‌کند.

از سوی دیگر، زیرساخت‌هایی که در ظاهر دیده نمی‌شوند، باید به اندازه پروژه‌هایی که مقابل چشم مردم قرار دارند اهمیت پیدا کنند. شبکه‌های فرسوده، تأسیسات انتقال و تصفیه و سامانه‌های آبیاری شاید قابلیت افتتاح با روبان و مراسم نداشته باشند، اما اختلال در هرکدام از آنها می‌تواند مستقیماً کیفیت زندگی در جزیره را تحت تأثیر قرار دهد.

مسئله فقط حفظ درختان امروز نیست؛ مسئله این است که آیا برای ده سال آینده نیز برنامه‌ای روشن وجود دارد؟

مدیریت شهری کیش باید به‌صورت شفاف مشخص کند الگوی پایدار فضای سبز جزیره چیست، چه میزان از شبکه‌های موجود نیازمند نوسازی است، چه برنامه‌ای برای کاهش مصرف وجود دارد و توسعه‌های آینده بر اساس کدام ظرفیت آبی تعریف خواهند شد.

کیش باید سبز بماند؛ اما سبز ماندن پایدار، بیش از آنکه به کاشت درختان جدید نیاز داشته باشد، به تصمیم‌های درست امروز نیاز دارد. مطالبه جدی این است که نقشه راه آب و فضای سبز کیش، با اهداف کمی و زمان‌بندی مشخص، تدوین و در برابر افکار عمومی منتشرشود.

به نگارش :مجیدخرمی،سردبیر روزنامه اخبارکیش