اخبار کیش؛
نگذاریم گردشگری، پیش از راه رسیدن مسافران، خسته شود
گردشگری کیش؛ مسوولیت مشترک در روزگار بی‌قراری
سید محمد امین جعفری حسینینویسنده و فعال اجتماعی
بعضی بحران‌ها، پیش از آنکه در آمارها دیده شوند، در زندگی آدم‌ها آغاز می‌شوند؛ در تلفنی که دیگر برای رزرو اتاق زنگ نمی‌خورد، در صندلی خالی یک هواپیما، در چراغی که صاحب یک کسب‌وکار با تردید روشن می‌کند و در حساب‌وکتابی که هر شب، دشوارتر از شب پیش بسته می‌شود.گردشگری، قصه ی همین آدم‌هاست؛ آدم‌هایی که زندگی‌شان را به آمدن مسافر، رونق سفر و امید به فردا گره زده‌اند.این روزها، در فاصله مبهم میان صلح و جنگ، گردشگری با یکی از دشوارترین آزمون‌های خود روبه‌روست؛ آزمونی که در آن، نه می‌توان چشم بر واقعیت‌های اقتصادی بست و نه می‌توان اجازه داد واقعیت‌های تلخ، تمام افق آینده را تصرف کنند.
در روزگارِ نه صلح، نه جنگ، گاهی پیش از آنکه مقصدها خلوت شوند، آینده کسب‌وکارها خلوت می‌شود؛ و پیش از آنکه چراغ مجموعه ها خاموش شوند، امید به ادامه کار در دل صاحبان آن ها کم‌سو می‌گردد.این همان نقطه‌ای است که باید مکث کرد؛ نه برای تسلیم‌شدن در برابر دشواری‌ها، بلکه برای دیدن آنچه ممکن است در هیاهوی بحران، کمتر دیده شود: انسانی که با همه نگرانی‌ها، هنوز ایستاده است؛ کسب‌وکاری که با وجود کاهش درآمد، همچنان هزینه‌هایش را می‌پردازد؛ و صنعتی که برای زنده‌ماندن، بیش از هر چیز به حفظ امکان ادامه حیات نیاز دارد.
بعضی بحران‌ها، پیش از آنکه در آمارها دیده شوند، در زندگی آدم‌ها آغاز می‌شوند؛ در تلفنی که دیگر برای رزرو اتاق زنگ نمی‌خورد، در صندلی خالی یک هواپیما، در چراغی که صاحب یک کسب‌وکار با تردید روشن می‌کند و در حساب‌وکتابی که هر شب، دشوارتر از شب پیش بسته می‌شود.گردشگری، قصه ی همین آدم‌هاست؛ آدم‌هایی که زندگی‌شان را به آمدن مسافر، رونق سفر و امید به فردا گره زده‌اند.این روزها، در فاصله مبهم میان صلح و جنگ، گردشگری با یکی از دشوارترین آزمون‌های خود روبه‌روست؛ آزمونی که در آن، نه می‌توان چشم بر واقعیت‌های اقتصادی بست و نه می‌توان اجازه داد واقعیت‌های تلخ، تمام افق آینده را تصرف کنند.
در روزگارِ نه صلح، نه جنگ، گاهی پیش از آنکه مقصدها خلوت شوند، آینده کسب‌وکارها خلوت می‌شود؛ و پیش از آنکه چراغ مجموعه ها خاموش شوند، امید به ادامه کار در دل صاحبان آن ها کم‌سو می‌گردد.این همان نقطه‌ای است که باید مکث کرد؛ نه برای تسلیم‌شدن در برابر دشواری‌ها، بلکه برای دیدن آنچه ممکن است در هیاهوی بحران، کمتر دیده شود: انسانی که با همه نگرانی‌ها، هنوز ایستاده است؛ کسب‌وکاری که با وجود کاهش درآمد، همچنان هزینه‌هایش را می‌پردازد؛ و صنعتی که برای زنده‌ماندن، بیش از هر چیز به حفظ امکان ادامه حیات نیاز دارد.
کیش؛ جزیره‌ای که نباید تنها به آمار مسافر نگاه کرد
در کیش، گردشگری فقط به معنای ورود و خروج مسافر نیست. هر سفر، رشته‌ای از فعالیت‌های اقتصادی را به حرکت درمی‌آورد و هر وقفه در این جریان، می‌تواند حلقه‌های متعددی از زندگی اقتصادی جزیره را متأثر کند.یک اتاق خالی، تنها یک اتاق خالی نیست؛ گاهی بخشی از درآمد یک خانواده، دستمزد یک نیروی خدماتی و سهم چند کسب‌وکار کوچک از چرخه اقتصاد جزیره است. یک سفر لغوشده، فقط تغییر برنامه یک مسافر نیست؛ ممکن است به معنای درآمدی باشد که هرگز به دست راننده، راهنمای گردشگری، رستوران‌دار یا ارائه‌دهنده خدمات تفریحی نمی‌رسد.اقتصاد گردشگری، بیش از آنکه مجموعه‌ای از واحدهای مستقل باشد، شبکه‌ای از وابستگی‌های متقابل است؛ شبکه‌ای که رونق در یک بخش، به بخش‌های دیگر جان می‌دهد و استمرار رکود، توان همه را به‌تدریج تحلیل می‌برد.از همین رو، حال گردشگری کیش را نمی‌توان تنها با شمار مسافران سنجید. باید دید در پشت این اعداد، چه میزان اشتغال، چه اندازه سرمایه انسانی و چه حجم از امید اقتصادی در معرض فشار قرار گرفته است.کیش برای مردم شریف و عزیزش فقط یک مقصد گردشگری نیست؛ خانه، محل کار، سرمایه زندگی و چشم‌انداز فرداست. حفاظت از رونق گردشگری آن نیز، فراتر از دفاع از یک صنعت، به معنای مراقبت از پیوندهای اقتصادی و اجتماعی است که زندگی جزیره بر آن‌ها استوار است.
وقتی تلاش ادامه دارد، اما فشارها بزرگ‌تر می‌شوند
در روزهای دشوار، گاهی ارزش یک اقدام را نه فقط باید در نتیجه فوری آن، بلکه در تلاشی دید که برای جلوگیری از عمیق‌ترشدن بحران صورت می‌گیرد.مدیریت ارشد سازمان منطقه آزاد کیش و مجموعه مدیران و کارکنان معاونت گردشگری، با درک اهمیت حفظ نشاط جزیره و ضرورت همراهی با مردم و فعالان اقتصادی، تلاش کرده‌اند در کنار جامعه محلی و خانواده بزرگ گردشگری کیش بمانند و از ظرفیت‌های موجود برای استمرار فعالیت‌ها، تقویت امید و حفظ پویایی مقصد بهره بگیرند.این همراهی، زمانی معنای واقعی خود را پیدا می‌کند که بدانیم هیچ تصمیم مدیریتی، به‌تنهایی نمی‌تواند همه آثار یک بحران فراگیر را از میان ببرد. وقتی نااطمینانی بر تصمیم سفر، سرمایه‌گذاری، جریان درآمد و رفتار اقتصادی خانوارها سایه می‌اندازد، حتی جدی‌ترین تلاش‌ها نیز با محدودیت‌هایی روبه‌رو می‌شوند که منشأ آن‌ها فراتر از یک مقصد یا یک دستگاه اجرایی است.
گاهی مسئله، کمبود تلاش نیست؛ بزرگیِ باری است که بر دوش همه گذاشته شده است.
گفتن این واقعیت، نه نادیده‌گرفتن دشواری‌هاست و نه کوچک‌شمردن مسئولیت‌ها. برعکس، به معنای آن است که برای عبور از بحران، باید هم‌زمان دو حقیقت را پذیرفت: تلاش‌های انجام‌شده ارزشمندند و فشارهای موجود همچنان به اقداماتی گسترده‌تر، هماهنگ‌تر و متناسب‌تر نیاز دارند.واقع‌بینی، نقطه مقابل امید نیست؛ شرط ماندگاری آن است.
گاهی مسئله، کمبود تلاش نیست؛ بزرگیِ باری است که بر دوش همه گذاشته شده است.
گفتن این واقعیت، نه نادیده‌گرفتن دشواری‌هاست و نه کوچک‌شمردن مسئولیت‌ها. برعکس، به معنای آن است که برای عبور از بحران، باید هم‌زمان دو حقیقت را پذیرفت: تلاش‌های انجام‌شده ارزشمندند و فشارهای موجود همچنان به اقداماتی گسترده‌تر، هماهنگ‌تر و متناسب‌تر نیاز دارند.واقع‌بینی، نقطه مقابل امید نیست؛ شرط ماندگاری آن است.
بخش خصوصی؛ جایی که بحران، چهره انسانی پیدا می‌کند
در محاسبات اقتصادی، از هزینه ثابت، کاهش تقاضا، نقدینگی و تداوم فعالیت سخن می‌گوییم؛ اما پشت هر یک از این واژه‌ها، زندگی واقعی انسان‌ها قرار دارد.هزینه ثابت برای یک بنگاه، فقط یک ردیف در صورت‌حساب نیست؛ تعهدی است که با خلوت‌شدن مجموعه از بین نمی‌رود. کاهش تقاضا، فقط افت یک نمودار نیست؛ نگرانی مدیری است که نمی‌خواهد نیروی کار خود را از دس
ت بدهد. تداوم فعالیت نیز صرفاً بازماندن یک واحد اقتصادی نیست؛ گاهی تلاشی شبانه‌روزی برای حفظ حاصل سال‌ها سرمایه‌گذاری و تجربه است.فعالان بخش خصوصی گردشگری، در این روزها تنها با دشواری کسب درآمد روبه‌رو نیستند؛ آنان باید میان تعهدات امروز و ابهام فردا تعادل برقرار کنند. باید هزینه‌ها را بپردازند، کیفیت و ایمنی خدمات را حفظ کنند، پاسخ‌گوی کارکنان و مشتریان باشند و در عین حال، برای آینده‌ای برنامه‌ریزی کنند که زمان رسیدنش روشن نیست.از یک بنگاه اقتصادی نباید انتظار داشت تا ابد با ذخیره امید روزگار بگذراند؛ امید، هرچند نیروی آغاز و ادامه مسیر است، برای ماندن به امکان اقتصادی نیاز دارد.از همین رو، همدلی با بخش خصوصی نباید در شنیدن گلایه‌ها خلاصه شود. این همدلی باید در شناخت دقیق‌تر شرایط، گفت‌وگوی مستمر با تشکل‌های حرفه‌ای، پیگیری راهکارهای قانونی و امکان‌پذیر و تلاش برای حفظ اشتغال و ظرفیت‌های موجود نیز نمود پیدا کند.حمایت از فعالان گردشگری، به معنای نادیده‌گرفتن مسئولیت‌های حرفه‌ای یا کنارگذاشتن ضوابط نیست. معنای آن، یافتن راه‌هایی است که در چارچوب قانون و امکانات واقعی، عبور از روزهای دشوار را ممکن‌تر کند؛ به‌گونه‌ای که بنگاه‌های مسئولیت‌پذیر، صرفاً به دلیل طولانی‌شدن دوره نااطمینانی، فرصت ادامه فعالیت را از دست ندهند.زیرا تعطیلی یک مجموعه، همیشه به معنای بسته‌شدن یک در نیست؛ گاهی دری است که به روی اشتغال، تجربه، سرمایه و بخشی از آینده اقتصادی یک مقصد بسته می‌شود.
صنعت سبز، به مراقبت جمعی نیاز دارد
گردشگری را صنعت سبز می‌نامیم؛ صنعتی که می‌تواند بدون اتکا به دودکش‌های بلند و مصرف سنگین منابع، اشتغال ایجاد کند، سرمایه جذب کند، میان فرهنگ‌ها پیوند برقرار سازد و ظرفیت‌های طبیعی و انسانی یک مقصد را به ارزش اقتصادی و اجتماعی تبدیل کند.اما سبزبودن این صنعت به معنای آسیب‌ناپذیربودن آن نیست. گردشگری نیز، همچون هر موجود زنده‌ای، در برابر بی‌ثباتی طولانی‌مدت به مراقبت نیاز دارد؛ مراقبتی که تنها با کوشش یک بازیگر به نتیجه نمی‌رسد.در شرایط کنونی، تقویت همکاری میان نهادهای مسئول، تشکل‌های حرفه‌ای و فعالان اقتصادی، ضرورتی انکارناپذیر است. شناخت واقع‌بینانه میزان آسیب‌ها، پیگیری راهکارهای متناسب برای تسهیل فعالیت قانونی بنگاه‌ها، توجه به پایداری اشتغال و استفاده مؤثر از ظرفیت‌های موجود، می‌تواند بخشی از فشارها را کاهش دهد و توان ادامه مسیر را حفظ کند.قرار نیست یک تصمیم، همه مشکلات را حل کند؛ اما مجموعه‌ای از تصمیم‌های سنجیده و هماهنگ می‌تواند مانع از آن شود که دشواری امروز، به خسارتی ماندگار برای فردا تبدیل شود.در چنین روزهایی، شاید مهم‌ترین سرمایه یک مقصد، نه فقط ظرفیت‌های طبیعی و زیرساخت‌های آن، بلکه توان همکاری کسانی باشد که سرنوشت خود را با آینده آن پیوند زده‌اند.هیچ نهادی به‌تنهایی نمی‌تواند بار یک بحران فراگیر را از دوش جامعه بردارد؛ اما هیچ تلاشی نیز وقتی در کنار تلاش‌های دیگر قرار می‌گیرد، بی‌اثر نیست.
امید را باید از حالت انتظار خارج کرد
امید، اگر فقط در سخن بماند، ممکن است به واژه‌ای زیبا و کم‌اثر تبدیل شود. امید زمانی جان می‌گیرد که به تصمیم، اقدام و امکان پیوند بخورد؛ زمانی که صاحب یک کسب‌وکار احساس کند برای ادامه مسیر تنها نیست، نیروی کار نسبت به فردای شغلی خود اطمینان بیشتری پیدا کند و جامعه بداند که حفظ پویایی اقتصادی جزیره، دغدغه‌ای مشترک است.در کیش، حفظ نشاط اجتماعی و استمرار فعالیت‌های گردشگری، به معنای انکار دشواری‌های موجود نیست. نشاط واقعی از دل صداقت، کیفیت خدمات، اعتماد و احساس تعلق بیرون می‌آید؛ از این اطمینان که زندگی، حتی در روزهای دشوار، متوقف نشده و تلاش برای بهترشدن شرایط ادامه دارد.ما نمی‌توانیم زمان پایان نااطمینانی را تعیین کنیم؛ اما می‌توانیم نگذاریم نااطمینانی، تمام تصمیم‌های امروزمان را به تعویق بیندازد. نمی‌توانیم همه فشارهای اقتصادی را در اختیار خود داشته باشیم؛ اما می‌توانیم برای کاهش آثار آن‌ها، هماهنگ‌تر عمل کنیم. و شاید نتوانیم همه نگرانی‌ها را برطرف کنیم؛ اما می‌توانیم کاری کنیم که هیچ نگرانی واقعی، پیش از شنیده‌شدن و بررسی‌شدن، در ازدحام مسائل روزمره گم نشود.این همان معنای مسئولیت در روزگار دشوار است: نه وعده‌دادن آنچه در اختیار ما نیست، نه چشم‌پوشی از آنچه پیش روی ماست؛ بلکه به‌کارگرفتن همه ظرفیت‌های ممکن برای حفظ آنچه نباید از دست برود.
امید را باید از حالت انتظار خارج کرد
امید، اگر فقط در سخن بماند، ممکن است به واژه‌ای زیبا و کم‌اثر تبدیل شود. امید زمانی جان می‌گیرد که به تصمیم، اقدام و امکان پیوند بخورد؛ زمانی که صاحب یک کسب‌وکار احساس کند برای ادامه مسیر تنها نیست، نیروی کار نسبت به فردای شغلی خود اطمینان بیشتری پیدا کند و جامعه بداند که حفظ پویایی اقتصادی جزیره، دغدغه‌ای مشترک است.در کیش، حفظ نشاط اجتماعی و استمرار فعالیت‌های گردشگری، به معنای انکار دشواری‌های موجود نیست. نشاط واقعی از دل صداقت، کیفیت خدمات، اعتماد و احساس تعلق بیرون می‌آید؛ از این اطمینان که زندگی، حتی در روزهای دشوار، متوقف نشده و تلاش برای بهترشدن شرایط ادامه دارد.ما نمی‌توانیم زمان پایان نااطمینانی را تعیین کنیم؛ اما می‌توانیم نگذاریم نااطمینانی، تمام تصمیم‌های امروزمان را به تعویق بیندازد. نمی‌توانیم همه فشارهای اقتصادی را در اختیار خود داشته باشیم؛ اما می‌توانیم برای کاهش آثار آن‌ها، هماهنگ‌تر عمل کنیم. و شاید نتوانیم همه نگرانی‌ها را برطرف کنیم؛ اما می‌توانیم کاری کنیم که هیچ نگرانی واقعی، پیش از شنیده‌شدن و بررسی‌شدن، در ازدحام مسائل روزمره گم نشود.این همان معنای مسئولیت در روزگار دشوار است: نه وعده‌دادن آنچه در اختیار ما نیست، نه چشم‌پوشی از آنچه پیش روی ماست؛ بلکه به‌کارگرفتن همه ظرفیت‌های ممکن برای حفظ آنچه نباید از دست برود.
نگذاریم فردا، تاوان فرسودگی امروز را بدهد
روزی که شرایط به ثبات برسد و دوباره امکان رونق سفر فراهم شود، گردشگری برای بازگشت به مسیر رشد، به هتل‌های آماده، مراکز فعال، نیروی انسانی ماهر، کسب‌وکارهای پابرجا و اعتماد دوباره مسافران نیاز خواهد داشت.اگر امروز این ظرفیت‌ها را حفظ کنیم، فردا چیزی برای بازسازی و توسعه در اختیار خواهیم داشت. اما اگر ف
شارهای طولانی، سرمایه انسانی و اقتصادی صنعت را فرسوده کنند، بازگشت رونق نیز لزوماً به معنای بازگشت آسان آنچه از دست رفته است، نخواهد بود.فردای گردشگری، فقط به تعداد مسافرانی که دوباره خواهند آمد وابسته نیست؛ به تعداد کسب‌وکارهایی هم بستگی دارد که بتوانند تا آن روز دوام بیاورند.این روزها باید مراقب کسانی باشیم که در دشوارترین شرایط، همچنان برای ادامه فعالیت تلاش می‌کنند؛ قدردان نیروهایی باشیم که با وجود نگرانی‌ها، چرخه خدمات را زنده نگه می‌دارند؛ و برای تقویت همدلی میان مردم، بخش خصوصی و مجموعه‌های مسئول، بیش از گذشته بکوشیم.نه برای آنکه دشواری‌ها را پنهان کنیم؛ برای آنکه اجازه ندهیم دشواری‌ها، امکان ساختن آینده را از ما بگیرند.گردشگری، صنعت امید است؛ اما امید، بدون پشتوانه اقتصادی و همراهی جمعی، در برابر بحران‌های طولانی تنها می‌ماند.نگذاریم نفس‌های صنعت سبز گردشگری به شماره بیفتد؛ نه از آن رو که می‌توانیم همه طوفان‌ها را متوقف کنیم، بلکه از آن رو که می‌توانیم نگذاریم در میانه طوفان، چراغ امید و امکان ادامه زندگی خاموش شود.در روزگارِ نه صلح، نه جنگ، شاید رسالت مشترک ما همین باشد: واقعیت را بی‌پرده ببینیم، در کنار مردم بمانیم، دست بخش خصوصی را برای عبور از دشواری‌ها بفشاریم و با تمام ظرفیت‌های قانونی، حرفه‌ای و انسانی خود، از امروز مراقبت کنیم تا فردا همچنان امکانِ برخاستن وجود داشته باشد.
به نگارش:سیدمحمدامین جعفری حسینی،نویسنده وفعال اجتماعی
منبع: https://akhbarkish.com/%d9%86%da%af%d8%b0%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%85-%da%af%d8%b1%d8%af%d8%b4%da%af%d8%b1%db%8c%d8%8c-%d9%be%db%8c%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b1%d8%a7%d9%87-%d8%b1%d8%b3%db%8c%d8%af%d9%86-%d9%85%d8%b3%d8%a7%d9%81/
ارسال نظر
0 دیدگاه ثبت شده است
امکان ارسال دیدگاه برای این خبر بسته شده است.