اخبار کیشروزنامه خبری تحلیلی
https://akhbarkish.com/
اقتصادی
کد خبر 53826
اخبار کیش؛
ضرورت بازفعالسازی سرمایههای فرهنگی و اقتصادی کیش
ظرفیت تا فعالیت؛کیش برای خلق فرصتهای تازه، فقط به ساخت امکانات جدید نیاز ندارد. بخشی از مسیر توسعه از شناسایی ظرفیتهای موجود و پیوند دادن دوبارهی ایدهها، فضاها و نیروی انسانی با نیاز واقعی جزیره میگذرد؛ ظرفیتی که تا به فعالیت پایدار تبدیل نشود، بهتنهایی ارزش اقتصادی و اجتماعی ایجاد نمیکند.
۳۰ آبان ۱۴۰۵الهام صحرائیان00
به گزارش روزنامه اخبار کیش، هر سال در کیش برنامههایی طراحی میشود، رویدادهایی برگزار میشود و درباره توسعه گردشگری و اقتصاد فرهنگ سخن گفته میشود. اما پرسش مهمتر، پس از پایان هر برنامه آغاز میشود: چه چیزی از آن برای جزیره باقی میماند؟ آیا تجربه برگزارکنندگان به برنامه بعدی منتقل میشود؟ آیا هنرمندی که دیده شده، به سفارش و بازار دسترسی پیدا میکند؟ آیا فضای در اختیار، در زمان مناسب به محل فعالیت تبدیل میشود؟ و آیا نیرویی که آموزش دیده، امکان ماندن و کار کردن در کیش را دارد؟
پاسخ به این پرسشها، تفاوت میان داشتن ظرفیت و بهکارگرفتن ظرفیت را نشان میدهد. مقصود از بازفعالسازی سرمایههای کیش، بازگرداندن چیزی بیارزش یا دورریز به چرخه نیست؛ سخن از سرمایههایی است که ممکن است فعال باشند، اما پیوند کافی با یکدیگر نداشته باشند یا کمتر از توان خود اثر بگذارند. این سرمایهها را میتوان در سه دسته دید: اندیشهها و تجربههای انباشته، فضاها و زیرساختها، و توان انسانی و شبکههای همکاری. البته کماستفاده بودن هر ظرفیت باید با داده و بررسی میدانی ثابت شود، نه با یک تصور کلی.
تجربهای که پس از رویداد باقی میماند
نخستین سرمایه، همیشه ساختمان یا بودجه نیست. تجربهی اجرای یک جشنواره، شناخت سلیقه گردشگران، آگاهی از نیاز ساکنان، مهارت گروههای هنری و حتی دانستن اینکه یک طرح چرا موفق نشده، همگی داراییهای دانشی جزیرهاند. اگر این تجربهها ثبت، ارزیابی و در اختیار مجریان بعدی قرار نگیرند، هر برنامه ناچار است بخشی از مسیر را دوباره از ابتدا طی کند.
در مهر ۱۴۰۵، معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان منطقه آزاد کیش، اثرگذاری بر جامعه محلی را از معیارهای ارزیابی جشنوارههای هنری اعلام کرد و بر پیوند رویدادها با آموزش، مشارکت اجتماعی و اقتصاد هنر تأکید گذاشت. این تغییر جهت، پرسش درستی را پیش میکشد. موفقیت یک رویداد را باید فقط با شمار برنامهها و مهمانان سنجید، یا با گروههای هنریِ ادامهدهنده، مهارتهای ایجادشده، آثار تولیدشده و فرصتهای درآمدی پس از آن؟ اعلام این معیارها گام نخست است؛ ارزش واقعی آنها زمانی روشن میشود که نتایج هر رویداد ثبت و منتشر شود.
از همین منظر، بازفعالسازی سرمایه فکری به معنای تکرار جشنوارههای گذشته نیست. باید برای هر برنامه پروندهای قابلاستفاده تهیه شود: هدف چه بود، چه کسانی مشارکت کردند، هزینه و دستاورد چه بود، چه نیازی بیپاسخ ماند و کدام فعالیت امکان ادامه در طول سال را دارد؟ چنین پروندهای میتواند تجربهی پراکنده را به دانش مشترک مدیران، فعالان فرهنگی و کسبوکارها تبدیل کند.
فضا زمانی سرمایه است که برنامه بهرهبرداری داشته باشد
دسته دوم، فضاها و امکانات فیزیکیاند؛ از سالنها و مراکز فرهنگی گرفته تا ظرفیتهای اقامتی، آموزشی و تفریحی. اما وجود یک فضا بهخودیخود نشانه آمادهبودن آن برای فعالیت نیست. باید روشن شود چه زمانی در دسترس است، چه تجهیزاتی دارد، هزینه استفاده از آن چقدر است، چه کسی مسئول نگهداری آن است و برای کدام گروه از مخاطبان میتواند مفید باشد.
راه عملی، تهیه نقشه بهرهبرداری از فضاهای موجود است؛ نه فهرستی برای اعلام اینکه همه آنها بلااستفادهاند. در این نقشه، ساعات و فصلهای فعالیت، محدودیتهای فنی و حقوقی، هزینه نگهداری و امکان استفاده مشترک بررسی میشود. آنگاه میتوان برای فضاهای مناسب، برنامهای مانند اجرای منظم گروههای محلی، آموزش مهارت، نمایش و فروش محصولات خلاق یا همکاری با مجموعههای گردشگری تعریف کرد. فضایی که متولی و تقویم فعالیت ندارد، حتی پس از تجهیز نیز ممکن است دوباره کمفعال بماند.
در بخش گردشگری، مسئله فقط بهرهبرداری از یک هتل یا مرکز تفریحی بهتنهایی نیست. در گزارش نشست مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش با جامعه هتلداران، بر پیوند میان پرواز، هتل، مراکز تفریحی و دیگر خدمات و بر طراحی بستههای ترکیبی سفر تأکید شده است. این نگاه نشان میدهد که ظرفیت هر بخش، به کارکرد بخشهای دیگر وابسته است: صندلی هواپیما بدون محصول سفرِ جذاب، یا رویداد فرهنگی بدون دسترسی و عرضه مناسب، لزوماً به رونق پایدار منتهی نمیشود.
برای کیش، یکی از مسیرهای قابل بررسی، پیوند دادن تولید فرهنگی با زنجیره گردشگری است: برنامه فرهنگی باکیفیت میتواند به تجربه سفر عمق بدهد و گردشگری میتواند برای تولیدکننده محلی مخاطب و بازار فراهم کند. اما
پاسخ به این پرسشها، تفاوت میان داشتن ظرفیت و بهکارگرفتن ظرفیت را نشان میدهد. مقصود از بازفعالسازی سرمایههای کیش، بازگرداندن چیزی بیارزش یا دورریز به چرخه نیست؛ سخن از سرمایههایی است که ممکن است فعال باشند، اما پیوند کافی با یکدیگر نداشته باشند یا کمتر از توان خود اثر بگذارند. این سرمایهها را میتوان در سه دسته دید: اندیشهها و تجربههای انباشته، فضاها و زیرساختها، و توان انسانی و شبکههای همکاری. البته کماستفاده بودن هر ظرفیت باید با داده و بررسی میدانی ثابت شود، نه با یک تصور کلی.
تجربهای که پس از رویداد باقی میماند
نخستین سرمایه، همیشه ساختمان یا بودجه نیست. تجربهی اجرای یک جشنواره، شناخت سلیقه گردشگران، آگاهی از نیاز ساکنان، مهارت گروههای هنری و حتی دانستن اینکه یک طرح چرا موفق نشده، همگی داراییهای دانشی جزیرهاند. اگر این تجربهها ثبت، ارزیابی و در اختیار مجریان بعدی قرار نگیرند، هر برنامه ناچار است بخشی از مسیر را دوباره از ابتدا طی کند.
در مهر ۱۴۰۵، معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان منطقه آزاد کیش، اثرگذاری بر جامعه محلی را از معیارهای ارزیابی جشنوارههای هنری اعلام کرد و بر پیوند رویدادها با آموزش، مشارکت اجتماعی و اقتصاد هنر تأکید گذاشت. این تغییر جهت، پرسش درستی را پیش میکشد. موفقیت یک رویداد را باید فقط با شمار برنامهها و مهمانان سنجید، یا با گروههای هنریِ ادامهدهنده، مهارتهای ایجادشده، آثار تولیدشده و فرصتهای درآمدی پس از آن؟ اعلام این معیارها گام نخست است؛ ارزش واقعی آنها زمانی روشن میشود که نتایج هر رویداد ثبت و منتشر شود.
از همین منظر، بازفعالسازی سرمایه فکری به معنای تکرار جشنوارههای گذشته نیست. باید برای هر برنامه پروندهای قابلاستفاده تهیه شود: هدف چه بود، چه کسانی مشارکت کردند، هزینه و دستاورد چه بود، چه نیازی بیپاسخ ماند و کدام فعالیت امکان ادامه در طول سال را دارد؟ چنین پروندهای میتواند تجربهی پراکنده را به دانش مشترک مدیران، فعالان فرهنگی و کسبوکارها تبدیل کند.
فضا زمانی سرمایه است که برنامه بهرهبرداری داشته باشد
دسته دوم، فضاها و امکانات فیزیکیاند؛ از سالنها و مراکز فرهنگی گرفته تا ظرفیتهای اقامتی، آموزشی و تفریحی. اما وجود یک فضا بهخودیخود نشانه آمادهبودن آن برای فعالیت نیست. باید روشن شود چه زمانی در دسترس است، چه تجهیزاتی دارد، هزینه استفاده از آن چقدر است، چه کسی مسئول نگهداری آن است و برای کدام گروه از مخاطبان میتواند مفید باشد.
راه عملی، تهیه نقشه بهرهبرداری از فضاهای موجود است؛ نه فهرستی برای اعلام اینکه همه آنها بلااستفادهاند. در این نقشه، ساعات و فصلهای فعالیت، محدودیتهای فنی و حقوقی، هزینه نگهداری و امکان استفاده مشترک بررسی میشود. آنگاه میتوان برای فضاهای مناسب، برنامهای مانند اجرای منظم گروههای محلی، آموزش مهارت، نمایش و فروش محصولات خلاق یا همکاری با مجموعههای گردشگری تعریف کرد. فضایی که متولی و تقویم فعالیت ندارد، حتی پس از تجهیز نیز ممکن است دوباره کمفعال بماند.
در بخش گردشگری، مسئله فقط بهرهبرداری از یک هتل یا مرکز تفریحی بهتنهایی نیست. در گزارش نشست مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش با جامعه هتلداران، بر پیوند میان پرواز، هتل، مراکز تفریحی و دیگر خدمات و بر طراحی بستههای ترکیبی سفر تأکید شده است. این نگاه نشان میدهد که ظرفیت هر بخش، به کارکرد بخشهای دیگر وابسته است: صندلی هواپیما بدون محصول سفرِ جذاب، یا رویداد فرهنگی بدون دسترسی و عرضه مناسب، لزوماً به رونق پایدار منتهی نمیشود.
برای کیش، یکی از مسیرهای قابل بررسی، پیوند دادن تولید فرهنگی با زنجیره گردشگری است: برنامه فرهنگی باکیفیت میتواند به تجربه سفر عمق بدهد و گردشگری میتواند برای تولیدکننده محلی مخاطب و بازار فراهم کند. اما
این پیوند با دستور اداری شکل نمیگیرد؛ به توافق روشن میان برگزارکننده، هنرمند، هتلدار، ارائهدهنده خدمات گردشگری و شبکه فروش نیاز دارد. سهم و مسئولیت هر طرف نیز باید از ابتدا مشخص باشد.
نیروی انسانی؛ شرط دوام هر برنامه
سومین سرمایه، افرادی هستند که میتوانند ایده را اجرا کنند و به فضا جان بدهند: هنرمندان، راهنمایان، نیروهای خدمات گردشگری، مربیان، پژوهشگران، تولیدکنندگان محتوا و کارآفرینان. درباره این گروهها، صرفِ آموزش یا شناسایی استعداد کافی نیست. باید پرسید پس از آموزش، چه فرصت کاری وجود دارد و برای حفظ نیروی باتجربه چه شرایطی فراهم است.
موضوع ماندگاری نیرو در کیش، وجهی کاملاً عملی نیز دارد. معاون عمرانی و زیربنایی سازمان منطقه آزاد کیش در مرداد ۱۴۰۵، افزایش هزینه مسکن را از عوامل دشوار شدن حفظ نیروی انسانی در بخشهای دولتی، خدماتی و خصوصی دانست. طرحهایی برای مسکن گروههای مختلف، از جمله کارکنان بخش خصوصی، مطرح شدهاند؛ اما درباره بعضی از آنها، آغاز اجرا همچنان به نهایی شدن مدل حقوقی و مشارکت طرفها وابسته است. بنابراین نیروی انسانی را نمیتوان جدا از مسکن، امنیت شغلی و امکان زندگی در جزیره تحلیل کرد.
ضرورت نیازسنجی
از سوی دیگر، مهارت زمانی به فعالیت تبدیل میشود که به تقاضا متصل باشد. پیش از برگزاری دوره آموزشی تازه، میتوان از هتلها، مراکز گردشگری، گروههای هنری و کسبوکارهای خلاق پرسید دقیقاً به چه مهارتهایی نیاز دارند؛ سپس آموزش را به کارورزی، سفارش کار یا فرصت همکاری پیوند زد. این کار از انباشت گواهیهای آموزشی بدون مسیر اشتغال جلوگیری میکند.
حمایت پراکنده تا سازوکار پایدار
در آبان ۱۴۰۵، معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان منطقه آزاد کیش از تغییر اولویت هزینهکرد، با تأکید بر حمایت از صنایع خلاق، تولید محتوا و طرحهای نوآورانه بهجای اتکای صرف به برگزاری مستقیم رویدادها خبر داد. این جهتگیری میتواند به بحث ظرفیت تا فعالیت کمک کند، به شرط آنکه معیار انتخاب طرحها، شیوه تخصیص حمایت و نتیجه آن برای فعالان جزیره روشن باشد. حمایت مالی، اگر به تولید مستمر، دسترسی به بازار و سنجش نتیجه متصل نشود، ممکن است خود به فعالیتی مقطعی تبدیل شود.
نقطه شروع میتواند تشکیل یک کارگروه اجرایی کوچک با حضور نمایندگان سازمان منطقه آزاد، فعالان فرهنگی، جامعه هتلداران، کسبوکارهای گردشگری و نمایندگان ساکنان و نیروهای متخصص جزیره باشد؛ نه برای تولید یک فهرست بلند از آرزوها، بلکه برای انتخاب چند مسئله مشخص. برای هر مسئله باید پنج پاسخ نوشته شود: کدام ظرفیت؟ کدام مانع؟ کدام متولی؟ کدام منبع مالی یا بازار؟ و کدام شاخص نتیجه؟
برای نمونه، اگر هدف استفاده بیشتر از یک فضای فرهنگی است، شاخص موفقیت فقط تعداد برنامههای برگزارشده نیست؛ میزان استفاده مستمر از فضا، حضور مخاطب محلی، سهم گروههای کیشوند، درآمد یا سفارش ایجادشده و هزینه نگهداری نیز باید سنجیده شود. اگر هدف تقویت نیروی انسانی گردشگری است، معیار تنها شمار آموزشدیدگان نخواهد بود؛ باید دید چند نفر به کار مرتبط رسیدهاند و چه تعداد توانستهاند در جزیره بمانند.
کیش به سرمایهگذاری تازه هم نیاز خواهد داشت، اما تصمیم درباره سرمایهگذاری جدید زمانی دقیقتر است که بدانیم از سرمایههای موجود چه استفادهای میشود. برخی ظرفیتها با هماهنگی و برنامه بهرهبرداری دوباره فعال میشوند؛ برخی به اصلاح، تجهیز یا تأمین مالی نیاز دارند و شاید بعضی دیگر، بهدلیل تغییر نیازها، دیگر توجیهی برای احیا نداشته باشند. تشخیص این تفاوت، خود بخشی از مدیریت درست منابع است.
عبور از ظرفیت به فعالیت، بیش از آنکه یک شعار فرهنگی یا اقتصادی باشد، آزمون کیفیت مدیریت در کیش است: آیا جزیره میتواند میان اندیشه، مکان، انسان و بازار پیوندی ماندگار برقرار کند؟ پاسخ را نه شمار طرحهای اعلامشده، بلکه فعالیتهایی خواهد داد که پس از پایان یک رویداد، تغییر یک مدیر یا گذر یک فصل گردشگری همچنان ادامه پیدا میکنند.
نیروی انسانی؛ شرط دوام هر برنامه
سومین سرمایه، افرادی هستند که میتوانند ایده را اجرا کنند و به فضا جان بدهند: هنرمندان، راهنمایان، نیروهای خدمات گردشگری، مربیان، پژوهشگران، تولیدکنندگان محتوا و کارآفرینان. درباره این گروهها، صرفِ آموزش یا شناسایی استعداد کافی نیست. باید پرسید پس از آموزش، چه فرصت کاری وجود دارد و برای حفظ نیروی باتجربه چه شرایطی فراهم است.
موضوع ماندگاری نیرو در کیش، وجهی کاملاً عملی نیز دارد. معاون عمرانی و زیربنایی سازمان منطقه آزاد کیش در مرداد ۱۴۰۵، افزایش هزینه مسکن را از عوامل دشوار شدن حفظ نیروی انسانی در بخشهای دولتی، خدماتی و خصوصی دانست. طرحهایی برای مسکن گروههای مختلف، از جمله کارکنان بخش خصوصی، مطرح شدهاند؛ اما درباره بعضی از آنها، آغاز اجرا همچنان به نهایی شدن مدل حقوقی و مشارکت طرفها وابسته است. بنابراین نیروی انسانی را نمیتوان جدا از مسکن، امنیت شغلی و امکان زندگی در جزیره تحلیل کرد.
ضرورت نیازسنجی
از سوی دیگر، مهارت زمانی به فعالیت تبدیل میشود که به تقاضا متصل باشد. پیش از برگزاری دوره آموزشی تازه، میتوان از هتلها، مراکز گردشگری، گروههای هنری و کسبوکارهای خلاق پرسید دقیقاً به چه مهارتهایی نیاز دارند؛ سپس آموزش را به کارورزی، سفارش کار یا فرصت همکاری پیوند زد. این کار از انباشت گواهیهای آموزشی بدون مسیر اشتغال جلوگیری میکند.
حمایت پراکنده تا سازوکار پایدار
در آبان ۱۴۰۵، معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان منطقه آزاد کیش از تغییر اولویت هزینهکرد، با تأکید بر حمایت از صنایع خلاق، تولید محتوا و طرحهای نوآورانه بهجای اتکای صرف به برگزاری مستقیم رویدادها خبر داد. این جهتگیری میتواند به بحث ظرفیت تا فعالیت کمک کند، به شرط آنکه معیار انتخاب طرحها، شیوه تخصیص حمایت و نتیجه آن برای فعالان جزیره روشن باشد. حمایت مالی، اگر به تولید مستمر، دسترسی به بازار و سنجش نتیجه متصل نشود، ممکن است خود به فعالیتی مقطعی تبدیل شود.
نقطه شروع میتواند تشکیل یک کارگروه اجرایی کوچک با حضور نمایندگان سازمان منطقه آزاد، فعالان فرهنگی، جامعه هتلداران، کسبوکارهای گردشگری و نمایندگان ساکنان و نیروهای متخصص جزیره باشد؛ نه برای تولید یک فهرست بلند از آرزوها، بلکه برای انتخاب چند مسئله مشخص. برای هر مسئله باید پنج پاسخ نوشته شود: کدام ظرفیت؟ کدام مانع؟ کدام متولی؟ کدام منبع مالی یا بازار؟ و کدام شاخص نتیجه؟
برای نمونه، اگر هدف استفاده بیشتر از یک فضای فرهنگی است، شاخص موفقیت فقط تعداد برنامههای برگزارشده نیست؛ میزان استفاده مستمر از فضا، حضور مخاطب محلی، سهم گروههای کیشوند، درآمد یا سفارش ایجادشده و هزینه نگهداری نیز باید سنجیده شود. اگر هدف تقویت نیروی انسانی گردشگری است، معیار تنها شمار آموزشدیدگان نخواهد بود؛ باید دید چند نفر به کار مرتبط رسیدهاند و چه تعداد توانستهاند در جزیره بمانند.
کیش به سرمایهگذاری تازه هم نیاز خواهد داشت، اما تصمیم درباره سرمایهگذاری جدید زمانی دقیقتر است که بدانیم از سرمایههای موجود چه استفادهای میشود. برخی ظرفیتها با هماهنگی و برنامه بهرهبرداری دوباره فعال میشوند؛ برخی به اصلاح، تجهیز یا تأمین مالی نیاز دارند و شاید بعضی دیگر، بهدلیل تغییر نیازها، دیگر توجیهی برای احیا نداشته باشند. تشخیص این تفاوت، خود بخشی از مدیریت درست منابع است.
عبور از ظرفیت به فعالیت، بیش از آنکه یک شعار فرهنگی یا اقتصادی باشد، آزمون کیفیت مدیریت در کیش است: آیا جزیره میتواند میان اندیشه، مکان، انسان و بازار پیوندی ماندگار برقرار کند؟ پاسخ را نه شمار طرحهای اعلامشده، بلکه فعالیتهایی خواهد داد که پس از پایان یک رویداد، تغییر یک مدیر یا گذر یک فصل گردشگری همچنان ادامه پیدا میکنند.
به نگارش:زیباحسین زاده،خبرنگار روزنامه اخبارکیش
منبع: https://akhbarkish.com/%d8%b6%d8%b1%d9%88%d8%b1%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d9%81%d8%b9%d8%a7%d9%84%d8%b3%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%b3%d8%b1%d9%85%d8%a7%db%8c%d9%87%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%81%d8%b1%d9%87%d9%86/




ارسال نظر
0 دیدگاه ثبت شده است
امکان ارسال دیدگاه برای این خبر بسته شده است.