آینده کیش را به نسل جوان بسپاریم

آینده هیچ شهری را نمی‌توان تنها با تعداد پروژه‌های عمرانی، حجم سرمایه‌گذاری‌ها یا توسعه زیرساخت‌های اقتصادی آن سنجید. شهرها زمانی به معنای واقعی توسعه پیدا می‌کنند که نسل تازه‌ای از انسان‌های توانمند، خلاق و مسئولیت‌پذیر در آن‌ها پرورش یابد؛ نسلی که نه‌تنها وارث دستاوردهای گذشته باشد، بلکه بتواند مسیر تازه‌ای برای آینده ترسیم کند. این موضوع برای جزیره کیش که همواره تلاش کرده الگویی متفاوت از زندگی شهری و توسعه اقتصادی ارائه دهد، اهمیتی دوچندان دارد.

ما در کیش درباره آینده گردشگری، تجارت، حمل‌ونقل، سرمایه‌گذاری و زیرساخت‌های شهری بسیار سخن می‌گوییم، اما کمتر از خود می‌پرسیم چه کسانی قرار است بیست سال دیگر مدیریت این جزیره را بر عهده بگیرند؟ مدیران آینده کیش کجا تربیت می‌شوند؟ کارآفرینان نسل بعد چگونه فرصت ظهور پیدا می‌کنند؟ چه برنامه‌ای داریم تا جوانانی که امروز در مدارس و دانشگاه‌های جزیره تحصیل می‌کنند، فردا برای ساختن آینده همین سرزمین انگیزه داشته باشند؟

یکی از چالش‌های مهم شهرهایی که اقتصاد آن‌ها بر گردشگری و خدمات استوار است، خطر تبدیل شدن نسل جوان به نیرویی صرفاً مصرف‌کننده یا جویای فرصت‌های شغلی محدود است. در چنین شرایطی، اگر افق‌های تازه‌ای برای فعالیت علمی، فرهنگی، اقتصادی و مدیریتی ایجاد نشود، استعدادها به‌تدریج مسیر مهاجرت را انتخاب می‌کنند. مهاجرت جوانان برای تحصیل یا تجربه فرصت‌های تازه، به‌خودی‌خود اتفاق نامطلوبی نیست؛ مسئله زمانی آغاز می‌شود که بازگشت به زادگاه یا محل زندگی دیگر برای آنان جذابیتی نداشته باشد.

کیش باید به جایی تبدیل شود که جوانان بتوانند آینده حرفه‌ای و اجتماعی خود را در آن تصور کنند. تحقق این هدف صرفاً با برگزاری جشنواره‌ها، مسابقات یا برنامه‌های مناسبتی امکان‌پذیر نیست. آنچه اهمیت دارد، شکل‌گیری مسیری روشن و پیوسته برای کشف استعدادها، پرورش توانایی‌ها و ورود تدریجی نسل جوان به عرصه‌های واقعی فعالیت است.

برای مثال، چرا نباید در کنار مجموعه‌های بزرگ اقتصادی و گردشگری جزیره، برنامه‌هایی برای شناسایی و حمایت از ایده‌های جوانان شکل بگیرد؟ چرا شرکت‌های موفق کیش نتوانند بخشی از مسئولیت اجتماعی خود را به پرورش کارآفرینان آینده اختصاص دهند؟ چرا دانش‌آموزان و دانشجویان علاقه‌مند به رسانه، فناوری، محیط زیست، معماری یا مدیریت شهری نباید امکان حضور در پروژه‌های واقعی و کسب تجربه در کنار متخصصان را داشته باشند؟

موضوع مهم دیگر، اعتماد به نسل جوان است. گاهی در جامعه از جوانان انتظار خلاقیت و مسئولیت‌پذیری داریم، اما هنگام تصمیم‌گیری‌های جدی، کمتر حاضر می‌شویم به آنان میدان بدهیم. تجربه نشان می‌دهد استعداد بدون فرصت، به توانایی مؤثر تبدیل نمی‌شود. جوانی که هیچ‌گاه مسئولیت واقعی بر عهده نگرفته، چگونه قرار است در آینده مدیری توانمند باشد؟

از همین رو، پیشنهاد تشکیل یک سازوکار مشخص برای مشارکت جوانان در مسائل شهری کیش می‌تواند مورد توجه قرار گیرد؛ ساختاری که صرفاً عنوانی تشریفاتی نداشته باشد و بتواند ایده‌ها و پیشنهادهای نسل جوان را به مدیران منتقل کند و برای اجرای طرح‌های منتخب، حمایت عملی دریافت کند.

در این میان، نباید نقش رسانه‌ها را نادیده گرفت. رسانه‌های محلی می‌توانند به‌جای محدود کردن تصویر جوانان به موفقیت‌های تحصیلی و ورزشی، روایتگر اندیشه‌ها، ابتکارها، دغدغه‌ها و تجربه‌های آنان باشند. جامعه‌ای که صدای نسل جوان خود را می‌شنود، بهتر می‌تواند تحولات آینده را درک کند.

امروز فرصت ارزشمندی پیش روی مدیران، فعالان اقتصادی و نهادهای آموزشی کیش قرار دارد تا نگاه به جوانان را از مخاطبان برنامه‌های مناسبتی به شرکای واقعی توسعه تغییر دهند.

باید از خود بپرسیم اگر قرار است کیش در افق سال‌های آینده جزیره‌ای پیشرو، پویا و برخوردار از اقتصادی قدرتمند باشد، سهم جوانان امروز در ساختن آن آینده چقدر است؟

پاسخ این پرسش نباید به شعارهای زیبا محدود بماند. آینده کیش از ساختمان‌ها و خیابان‌های فردا آغاز نمی‌شود؛ از فرصت‌هایی آغاز می‌شود که امروز در اختیار نسل جوان قرار می‌دهیم. اگر به آنان اعتماد کنیم، میدان بدهیم و مسیر رشدشان را هموار سازیم، بزرگ‌ترین سرمایه آینده جزیره را پرورش داده‌ایم.