اخبار کیش؛
کیش؛ برای سفر یا زندگی؟
وقتی گرانی، جنگ و محدودیت پروازها، زندگی روزمره جزیره را به آزمون می‌گذارد
برای گردشگری که چند روز به کیش می‌آید، ساحل، هتل، مراکز خرید و تفریحات می‌تواند تصویری دلنشین از جزیره بسازد؛ اما برای کسی که قرار است سال‌ها در اینجا زندگی کند، ماجرا متفاوت است. او هر روز با هزینه خانه، خرید مایحتاج، رفت‌وآمد، تحصیل فرزندان و دسترسی به خدمات درمانی روبه‌روست؛ هزینه‌هایی که با پایان تعطیلات یا کاهش تعداد مسافران متوقف نمی‌شوند.
این تفاوت در شرایط امروز کشور، منطقه و جزیره، اهمیت بیشتری پیدا کرده است. پیامدهای جنگ و نااطمینانی‌های پس از آن، کاهش قدرت خرید مردم، تورم سنگین و اختلال در جریان عادی کسب‌وکارها، اقتصاد کیش را نیز تحت فشار قرار داده است. در چنین وضعیتی، پرسش اصلی فقط این نیست که جزیره چه امکاناتی دارد؛ مسئله این است که این امکانات تا چه اندازه می‌توانند زندگی ساکنان را در روزهای دشوار، پایدار و قابل تحمل نگه دارند.
آمارهای رسمی نیز تصویری روشن از شدت فشار اقتصادی ارائه می‌کنند. در شهریور ۱۴۰۵، تورم نقطه‌به‌نقطه کشور به ۸۹.۸ درصد رسید؛ یعنی هزینه سبد یکسانی از کالاها و خدمات، به‌طور متوسط نسبت به شهریور سال قبل نزدیک به ۹۰ درصد افزایش یافت. تورم ماهانه نیز ۴.۲ درصد اعلام شد و گروه حمل‌ونقل در همین ماه افزایش ۷.۹ درصدی را تجربه کرد. این ارقام مختص کیش نیستند، اما نشان می‌دهند خانوارهای جزیره نیز در چه فضای اقتصادی دشواری ناچار به تأمین هزینه‌های روزمره‌اند.
در کیش، این فشارها ویژگی‌های خاص خود را دارد. وابستگی بخش مهمی از اقتصاد جزیره به گردشگری، باعث می‌شود کاهش سفر فقط مسئله هتل‌ها و مراکز تفریحی نباشد. وقتی مسافر کمتری وارد جزیره می‌شود یا برای سفرش تردید دارد، آثار آن می‌تواند به رستوران‌ها، تاکسی‌ها، فروشگاه‌ها، خدمات گردشگری و درآمد کارکنان این مجموعه‌ها نیز برسد. در مقابل، هزینه‌های ثابت صاحبان کسب‌وکار و خانوارها همچنان برقرار است؛ حتی وقتی فروش کاهش یافته و آینده درآمد مشخص نیست.
مشکل فقط کاهش تقاضای سفر نیست؛ دسترسی به جزیره نیز در ماه‌های اخیر با محدودیت‌هایی روبه‌رو بوده است. پروازها به‌تدریج از سر گرفته شده‌اند، اما بازگشت پرواز به معنای بازگشت کامل شرایط عادی نیست. ناپایداری ظرفیت پروازی و تغییر برنامه برخی مسیرها، امکان برنامه‌ریزی مطمئن را برای مسافر و فعال اقتصادی دشوار می‌کند.
برای گردشگر، پرواز محدود یا گران ممکن است به معنای عقب انداختن سفر باشد؛ اما برای ساکن دائمی، دسترسی هوایی موضوعی فراتر از گردشگری است. رفت‌وآمد خانوادگی، مراجعه به مراکز تخصصی درمانی خارج از جزیره و انجام امور ضروری، همگی به امکان سفر قابل پیش‌بینی وابسته‌اند. در چنین شرایطی، حمل‌ونقل دریایی می‌تواند بخشی از نیاز جابه‌جایی را پوشش دهد، اما نمی‌توان همه نیازها و فوریت‌های سفر را صرفاً با وجود مسیر دریایی حل‌شده دانست.
در همین حال، فعال ماندن بخشی از کسب‌وکارهای جزیره را نباید با رونق اقتصادی یکی دانست. ممکن است یک مجموعه همچنان درهای خود را باز نگه دارد، اما با فروش کمتر، هزینه‌های سنگین‌تر و نگرانی درباره ماه‌های آینده فعالیت کند. پیگیری مسائل بانکی، مالیاتی و گمرکی از سوی مسئولان نیز نشان می‌دهد که بازگشت فعالیت اقتصادی به وضعیتی پایدار، تنها با افزایش تدریجی پروازها و تبلیغات گردشگری محقق نمی‌شود.
در چنین فضایی، زندگی دائمی در کیش بیش از همیشه به چند عامل وابسته است: مسکن متناسب با درآمد، دسترسی قابل اتکا به درمان و آموزش، حمل‌ونقل با هزینه قابل مدیریت و امکان برخورداری از شغلی که درآمد آن به نوسان‌های گردشگری گره نخورده باشد. ساخت مدرسه، توسعه فضای سبز، بهبود خدمات شهری و نوسازی امکانات، همگی ضروری‌اند؛ اما کیفیت زندگی را نمی‌توان تنها با شمار پروژه‌ها یا ظاهر شهر سنجید. معیار مهم‌تر این است که یک خانواده با درآمد واقعی خود چگونه از پس هزینه‌ها برمی‌آید و در شرایط بحرانی تا چه اندازه می‌تواند زندگی‌اش را ادامه دهد.
از سوی دیگر، نمی‌توان انتظار داشت جزیره‌ای که بخش مهمی از اقتصاد آن بر گردشگری استوار است، بدون بازگشت تدریجی سفر و تقویت کسب‌وکارهای مرتبط، به وضعیت مطلوب برسد. احیای گردشگری برای اشتغال، درآمد و فعالیت اقتصادی کیش ضروری است؛ بااین‌حال، اتکای بیش از اندازه به یک منبع درآمد نیز آسیب‌پذیری جزیره را در برابر جنگ، محدودیت پروازها و افت قدرت خرید افزایش می‌دهد. تقویت خدمات مورد نیاز ساکنان و حمایت از فعالیت‌های اقتصادی متنوع‌تر، می‌تواند بخشی از این آسیب‌پذیری را کاهش دهد.
کیش ناگزیر نیست میان مقصد گردشگری بودن و شهر زندگی بودن یکی را انتخاب کند؛ مسئله، برقراری توازن میان این دو است. رونق گردشگری زمانی به پایداری بیشتری می‌رسد که منافع آن در زندگی روزم
این تفاوت در شرایط امروز کشور، منطقه و جزیره، اهمیت بیشتری پیدا کرده است. پیامدهای جنگ و نااطمینانی‌های پس از آن، کاهش قدرت خرید مردم، تورم سنگین و اختلال در جریان عادی کسب‌وکارها، اقتصاد کیش را نیز تحت فشار قرار داده است. در چنین وضعیتی، پرسش اصلی فقط این نیست که جزیره چه امکاناتی دارد؛ مسئله این است که این امکانات تا چه اندازه می‌توانند زندگی ساکنان را در روزهای دشوار، پایدار و قابل تحمل نگه دارند.
آمارهای رسمی نیز تصویری روشن از شدت فشار اقتصادی ارائه می‌کنند. در شهریور ۱۴۰۵، تورم نقطه‌به‌نقطه کشور به ۸۹.۸ درصد رسید؛ یعنی هزینه سبد یکسانی از کالاها و خدمات، به‌طور متوسط نسبت به شهریور سال قبل نزدیک به ۹۰ درصد افزایش یافت. تورم ماهانه نیز ۴.۲ درصد اعلام شد و گروه حمل‌ونقل در همین ماه افزایش ۷.۹ درصدی را تجربه کرد. این ارقام مختص کیش نیستند، اما نشان می‌دهند خانوارهای جزیره نیز در چه فضای اقتصادی دشواری ناچار به تأمین هزینه‌های روزمره‌اند.
در کیش، این فشارها ویژگی‌های خاص خود را دارد. وابستگی بخش مهمی از اقتصاد جزیره به گردشگری، باعث می‌شود کاهش سفر فقط مسئله هتل‌ها و مراکز تفریحی نباشد. وقتی مسافر کمتری وارد جزیره می‌شود یا برای سفرش تردید دارد، آثار آن می‌تواند به رستوران‌ها، تاکسی‌ها، فروشگاه‌ها، خدمات گردشگری و درآمد کارکنان این مجموعه‌ها نیز برسد. در مقابل، هزینه‌های ثابت صاحبان کسب‌وکار و خانوارها همچنان برقرار است؛ حتی وقتی فروش کاهش یافته و آینده درآمد مشخص نیست.
مشکل فقط کاهش تقاضای سفر نیست؛ دسترسی به جزیره نیز در ماه‌های اخیر با محدودیت‌هایی روبه‌رو بوده است. پروازها به‌تدریج از سر گرفته شده‌اند، اما بازگشت پرواز به معنای بازگشت کامل شرایط عادی نیست. ناپایداری ظرفیت پروازی و تغییر برنامه برخی مسیرها، امکان برنامه‌ریزی مطمئن را برای مسافر و فعال اقتصادی دشوار می‌کند.
برای گردشگر، پرواز محدود یا گران ممکن است به معنای عقب انداختن سفر باشد؛ اما برای ساکن دائمی، دسترسی هوایی موضوعی فراتر از گردشگری است. رفت‌وآمد خانوادگی، مراجعه به مراکز تخصصی درمانی خارج از جزیره و انجام امور ضروری، همگی به امکان سفر قابل پیش‌بینی وابسته‌اند. در چنین شرایطی، حمل‌ونقل دریایی می‌تواند بخشی از نیاز جابه‌جایی را پوشش دهد، اما نمی‌توان همه نیازها و فوریت‌های سفر را صرفاً با وجود مسیر دریایی حل‌شده دانست.
در همین حال، فعال ماندن بخشی از کسب‌وکارهای جزیره را نباید با رونق اقتصادی یکی دانست. ممکن است یک مجموعه همچنان درهای خود را باز نگه دارد، اما با فروش کمتر، هزینه‌های سنگین‌تر و نگرانی درباره ماه‌های آینده فعالیت کند. پیگیری مسائل بانکی، مالیاتی و گمرکی از سوی مسئولان نیز نشان می‌دهد که بازگشت فعالیت اقتصادی به وضعیتی پایدار، تنها با افزایش تدریجی پروازها و تبلیغات گردشگری محقق نمی‌شود.
در چنین فضایی، زندگی دائمی در کیش بیش از همیشه به چند عامل وابسته است: مسکن متناسب با درآمد، دسترسی قابل اتکا به درمان و آموزش، حمل‌ونقل با هزینه قابل مدیریت و امکان برخورداری از شغلی که درآمد آن به نوسان‌های گردشگری گره نخورده باشد. ساخت مدرسه، توسعه فضای سبز، بهبود خدمات شهری و نوسازی امکانات، همگی ضروری‌اند؛ اما کیفیت زندگی را نمی‌توان تنها با شمار پروژه‌ها یا ظاهر شهر سنجید. معیار مهم‌تر این است که یک خانواده با درآمد واقعی خود چگونه از پس هزینه‌ها برمی‌آید و در شرایط بحرانی تا چه اندازه می‌تواند زندگی‌اش را ادامه دهد.
از سوی دیگر، نمی‌توان انتظار داشت جزیره‌ای که بخش مهمی از اقتصاد آن بر گردشگری استوار است، بدون بازگشت تدریجی سفر و تقویت کسب‌وکارهای مرتبط، به وضعیت مطلوب برسد. احیای گردشگری برای اشتغال، درآمد و فعالیت اقتصادی کیش ضروری است؛ بااین‌حال، اتکای بیش از اندازه به یک منبع درآمد نیز آسیب‌پذیری جزیره را در برابر جنگ، محدودیت پروازها و افت قدرت خرید افزایش می‌دهد. تقویت خدمات مورد نیاز ساکنان و حمایت از فعالیت‌های اقتصادی متنوع‌تر، می‌تواند بخشی از این آسیب‌پذیری را کاهش دهد.
کیش ناگزیر نیست میان مقصد گردشگری بودن و شهر زندگی بودن یکی را انتخاب کند؛ مسئله، برقراری توازن میان این دو است. رونق گردشگری زمانی به پایداری بیشتری می‌رسد که منافع آن در زندگی روزم
ره ساکنان نیز دیده شود و امکانات جزیره فقط در فصل‌های پرمسافر یا روزهای رونق اقتصادی کارآمد نباشد.
شاید بتوان برای چند روز، سختی‌های یک شهر را در پس زیبایی‌هایش فراموش کرد؛ اما زندگی دائمی با تصویرهای زیبا پیش نمی‌رود. ساکن کیش به خانه، درآمد، درمان، آموزش و امکان برنامه‌ریزی برای آینده نیاز دارد؛ همان نیازهایی که در روزهای جنگ و گرانی، اهمیتشان دوچندان می‌شود.
در نهایت، پاسخ پرسش اصلی را نه تعداد هتل‌ها و مراکز خرید، بلکه تجربه مردمی مشخص می‌کند که تمام سال در جزیره زندگی می‌کنند. گردشگر از کیش خاطره می‌خواهد؛ ساکن کیش، امکان ساختن آینده. شهری که بتواند هر دو را فراهم کند، نه‌فقط مقصدی جذاب برای سفر، بلکه مکانی قابل اتکا برای زندگی خواهد بود.
شاید بتوان برای چند روز، سختی‌های یک شهر را در پس زیبایی‌هایش فراموش کرد؛ اما زندگی دائمی با تصویرهای زیبا پیش نمی‌رود. ساکن کیش به خانه، درآمد، درمان، آموزش و امکان برنامه‌ریزی برای آینده نیاز دارد؛ همان نیازهایی که در روزهای جنگ و گرانی، اهمیتشان دوچندان می‌شود.
در نهایت، پاسخ پرسش اصلی را نه تعداد هتل‌ها و مراکز خرید، بلکه تجربه مردمی مشخص می‌کند که تمام سال در جزیره زندگی می‌کنند. گردشگر از کیش خاطره می‌خواهد؛ ساکن کیش، امکان ساختن آینده. شهری که بتواند هر دو را فراهم کند، نه‌فقط مقصدی جذاب برای سفر، بلکه مکانی قابل اتکا برای زندگی خواهد بود.
به نگارش:امیررضا غربالی،مدیرمسئول روزنامه اخبارکیش
منبع: https://akhbarkish.com/%da%a9%db%8c%d8%b4%d8%9b-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d8%b3%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%87-%d8%b4%d8%af%d9%87-%db%8c%d8%a7-%d9%81%d9%82%d8%b7-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d9%81/
ارسال نظر
0 دیدگاه ثبت شده است
امکان ارسال دیدگاه برای این خبر بسته شده است.