اخبار کیش؛
فرح فلاح؛ در مسیر قهرمانی آسیا
گفت‌وگو با دونده ۱۶ ساله جزیره کیش که رؤیای درخشش در رقابت‌های آسیایی را دنبال می‌کند
فرح فلاح، دونده ۱۶ ساله جزیره کیش، از نوجوانانی است که با علاقه به ورزش، پشتکار و تمرین مستمر، مسیر پیشرفت در رشته دوومیدانی را دنبال می‌کند. او که در دو ماده ۸۰۰ و ۱۵۰۰ متر فعالیت دارد، ورزش را فراتر از یک سرگرمی می‌داند و معتقد است نظم، صبر و تلاش، مهم‌ترین عواملی هستند که می‌توانند یک ورزشکار را به اهداف بزرگ برسانند. فرح رؤیای قهرمانی در مسابقات آسیایی را در سر دارد و امیدوار است روزی با کسب افتخار در رقابت‌های ملی و بین‌المللی، نام ایران را بر سکوی قهرمانی مطرح کند. در گفت‌وگوی روزنامه اخبار کیش با این ورزشکار نوجوان، از نخستین تجربه‌های حضور در پیست تا سختی تمرین‌ها، حمایت خانواده و آرزوهای آینده او پرسیده‌ایم.
ابتدا خودت را معرفی کن و بگو در چه رشته و موادی فعالیت می‌کنی؟
من فرح فلاح هستم، ۱۶ سال دارم و از دوران کودکی به ورزش علاقه‌مند بوده‌ام. رشته تخصصی من دوومیدانی است و در دو ماده ۸۰۰ و ۱۵۰۰ متر فعالیت می‌کنم. همیشه تلاش می‌کنم با تمرین و پشتکار، هر روز نسبت به گذشته پیشرفت کنم. ورزش برای من فقط یک فعالیت روزمره نیست، بلکه بخش مهمی از زندگی و اهداف آینده‌ام را تشکیل می‌دهد.
از چه زمانی احساس کردی دوومیدانی برایت جدی‌تر از یک علاقه معمولی شده است؟
از همان سال‌های ابتدایی که وارد مسابقات شدم، وقتی دیدم از تمرین کردن لذت می‌برم و می‌توانم رکوردهایم را بهبود بدهم، متوجه شدم که دوومیدانی برایم اهمیت زیادی دارد. به‌تدریج اهداف بزرگ‌تری برای خودم تعیین کردم و تصمیم گرفتم این مسیر را با جدیت بیشتری ادامه بدهم.
چه چیزی در دوومیدانی بیشتر از همه برایت جذاب است؟
بیشتر از هر چیزی، رقابت کردن را دوست دارم. حضور در مسابقه، قرار گرفتن در کنار دیگر ورزشکاران و تلاش برای ثبت بهترین نتیجه، هیجان زیادی برایم دارد. همین حس رقابت باعث می‌شود انگیزه بیشتری برای تمرین و پیشرفت داشته باشم.
اولین مسابقه رسمی‌ات را چگونه به یاد می‌آوری؟
اولین مسابقه رسمی برایم خاطره‌ای خاص و فراموش‌نشدنی است، چون برای نخستین بار حس واقعی رقابت را تجربه کردم. پیش از شروع مسابقه هیجان زیادی داشتم، اما وقتی وارد پیست شدم، تلاش کردم تمام تمرکزم را روی دویدن بگذارم. آن مسابقه باعث شد اعتمادبه‌نفسم بیشتر شود و متوجه شوم که واقعاً به رقابت کردن علاقه دارم.
پیش از شروع مسابقات چگونه تمرکز و آرامشت را حفظ می‌کنی؟
سعی می‌کنم آرامشم را حفظ کنم و چند نفس عمیق بکشم. سپس به هدفی که دارم و برنامه‌ای که باید در مسابقه اجرا کنم فکر می‌کنم. تمرکز روی عملکرد خودم کمک می‌کند با آمادگی ذهنی بیشتری وارد رقابت شوم.
فکر می‌کنی ورزش چه تغییری در شخصیت و زندگی تو ایجاد کرده است؟
مهم‌ترین تأثیر ورزش این بوده که منظم‌تر و هدفمندتر شده‌ام. از کودکی ورزش کرده‌ام، اما با گذشت زمان یاد گرفته‌ام که رسیدن به موفقیت نیازمند صبر، تلاش و پشتکار است. ورزش به من آموخته حتی زمانی که شرایط سخت می‌شود، نباید از هدفم دست بکشم و باید مسیرم را ادامه بدهم.
در میان تمرین‌های مختلف، کدام بخش را بیشتر دوست داری؟
تمرین‌های سرعتی و رقابتی را بیشتر دوست دارم، چون هیجان بالایی دارند و باعث می‌شوند خودم را به چالش بکشم. در این تمرین‌ها می‌توانم توانایی‌هایم را بهتر بشناسم و متوجه شوم چقدر پیشرفت کرده‌ام.
تا امروز شیرین‌ترین اتفاقی که در مسیر ورزشی‌ات تجربه کرده‌ای چه بوده است؟
یکی از خوشحال‌کننده‌ترین لحظات برایم زمانی بود که نتیجه تلاش‌ها و تمرین‌هایم را در یک مسابقه دیدم و توانستم به هدفی که برایش زحمت کشیده بودم، برسم. آن لحظه برایم بسیار ارزشمند بود و انگیزه بیشتری پیدا کردم تا تمرین‌هایم را با جدیت ادامه بدهم و برای موفقیت‌های بزرگ‌تر آماده شوم.
وقتی تمرین‌ها سخت و خسته‌کننده می‌شوند، چه چیزی باعث می‌شود تسلیم نشوی؟
همیشه به خودم یادآوری می‌کنم که سختی بخشی از مسیر پیشرفت است. می‌دانم برای رسیدن به اهدافم باید پشتکار داشته باشم و تسلیم نشوم. حتی در روزهایی که تمرین‌ها دشوار هستند، سعی می‌کنم انگیزه‌ام را حفظ کنم، چون باور دارم همین تلاش‌ها در آینده نتیجه خواهند داد.
خانواده و دوستانت چه نقشی در ادامه مسیر ورزشی تو دارند؟
حمایت خانواده‌ام برایم بسیار ارزشمند است. وقتی در مسابقه‌ای موفق می‌شوم، دیدن خوشحالی آن‌ها حتی بیشتر از خود موفقیت خوشحالم می‌کند. دوستانم هم همیشه تشویقم می‌کنند و به من انرژی می‌دهند. فکر می‌کنم اگر حمایت و دلگرمی خانواده و دوستانم نبود، پیمودن این مسیر برایم بسیار سخت‌تر می‌شد.
بزرگ‌ترین آرزوی ورزشی‌ات چیست و دوست داری در آینده به چه جایگاهی برسی؟
بزرگ‌ترین هدفم این است که روزی در مسابقات آسیایی قهرمان شوم و بتوانم خانواده‌ام
ابتدا خودت را معرفی کن و بگو در چه رشته و موادی فعالیت می‌کنی؟
من فرح فلاح هستم، ۱۶ سال دارم و از دوران کودکی به ورزش علاقه‌مند بوده‌ام. رشته تخصصی من دوومیدانی است و در دو ماده ۸۰۰ و ۱۵۰۰ متر فعالیت می‌کنم. همیشه تلاش می‌کنم با تمرین و پشتکار، هر روز نسبت به گذشته پیشرفت کنم. ورزش برای من فقط یک فعالیت روزمره نیست، بلکه بخش مهمی از زندگی و اهداف آینده‌ام را تشکیل می‌دهد.
از چه زمانی احساس کردی دوومیدانی برایت جدی‌تر از یک علاقه معمولی شده است؟
از همان سال‌های ابتدایی که وارد مسابقات شدم، وقتی دیدم از تمرین کردن لذت می‌برم و می‌توانم رکوردهایم را بهبود بدهم، متوجه شدم که دوومیدانی برایم اهمیت زیادی دارد. به‌تدریج اهداف بزرگ‌تری برای خودم تعیین کردم و تصمیم گرفتم این مسیر را با جدیت بیشتری ادامه بدهم.
چه چیزی در دوومیدانی بیشتر از همه برایت جذاب است؟
بیشتر از هر چیزی، رقابت کردن را دوست دارم. حضور در مسابقه، قرار گرفتن در کنار دیگر ورزشکاران و تلاش برای ثبت بهترین نتیجه، هیجان زیادی برایم دارد. همین حس رقابت باعث می‌شود انگیزه بیشتری برای تمرین و پیشرفت داشته باشم.
اولین مسابقه رسمی‌ات را چگونه به یاد می‌آوری؟
اولین مسابقه رسمی برایم خاطره‌ای خاص و فراموش‌نشدنی است، چون برای نخستین بار حس واقعی رقابت را تجربه کردم. پیش از شروع مسابقه هیجان زیادی داشتم، اما وقتی وارد پیست شدم، تلاش کردم تمام تمرکزم را روی دویدن بگذارم. آن مسابقه باعث شد اعتمادبه‌نفسم بیشتر شود و متوجه شوم که واقعاً به رقابت کردن علاقه دارم.
پیش از شروع مسابقات چگونه تمرکز و آرامشت را حفظ می‌کنی؟
سعی می‌کنم آرامشم را حفظ کنم و چند نفس عمیق بکشم. سپس به هدفی که دارم و برنامه‌ای که باید در مسابقه اجرا کنم فکر می‌کنم. تمرکز روی عملکرد خودم کمک می‌کند با آمادگی ذهنی بیشتری وارد رقابت شوم.
فکر می‌کنی ورزش چه تغییری در شخصیت و زندگی تو ایجاد کرده است؟
مهم‌ترین تأثیر ورزش این بوده که منظم‌تر و هدفمندتر شده‌ام. از کودکی ورزش کرده‌ام، اما با گذشت زمان یاد گرفته‌ام که رسیدن به موفقیت نیازمند صبر، تلاش و پشتکار است. ورزش به من آموخته حتی زمانی که شرایط سخت می‌شود، نباید از هدفم دست بکشم و باید مسیرم را ادامه بدهم.
در میان تمرین‌های مختلف، کدام بخش را بیشتر دوست داری؟
تمرین‌های سرعتی و رقابتی را بیشتر دوست دارم، چون هیجان بالایی دارند و باعث می‌شوند خودم را به چالش بکشم. در این تمرین‌ها می‌توانم توانایی‌هایم را بهتر بشناسم و متوجه شوم چقدر پیشرفت کرده‌ام.
تا امروز شیرین‌ترین اتفاقی که در مسیر ورزشی‌ات تجربه کرده‌ای چه بوده است؟
یکی از خوشحال‌کننده‌ترین لحظات برایم زمانی بود که نتیجه تلاش‌ها و تمرین‌هایم را در یک مسابقه دیدم و توانستم به هدفی که برایش زحمت کشیده بودم، برسم. آن لحظه برایم بسیار ارزشمند بود و انگیزه بیشتری پیدا کردم تا تمرین‌هایم را با جدیت ادامه بدهم و برای موفقیت‌های بزرگ‌تر آماده شوم.
وقتی تمرین‌ها سخت و خسته‌کننده می‌شوند، چه چیزی باعث می‌شود تسلیم نشوی؟
همیشه به خودم یادآوری می‌کنم که سختی بخشی از مسیر پیشرفت است. می‌دانم برای رسیدن به اهدافم باید پشتکار داشته باشم و تسلیم نشوم. حتی در روزهایی که تمرین‌ها دشوار هستند، سعی می‌کنم انگیزه‌ام را حفظ کنم، چون باور دارم همین تلاش‌ها در آینده نتیجه خواهند داد.
خانواده و دوستانت چه نقشی در ادامه مسیر ورزشی تو دارند؟
حمایت خانواده‌ام برایم بسیار ارزشمند است. وقتی در مسابقه‌ای موفق می‌شوم، دیدن خوشحالی آن‌ها حتی بیشتر از خود موفقیت خوشحالم می‌کند. دوستانم هم همیشه تشویقم می‌کنند و به من انرژی می‌دهند. فکر می‌کنم اگر حمایت و دلگرمی خانواده و دوستانم نبود، پیمودن این مسیر برایم بسیار سخت‌تر می‌شد.
بزرگ‌ترین آرزوی ورزشی‌ات چیست و دوست داری در آینده به چه جایگاهی برسی؟
بزرگ‌ترین هدفم این است که روزی در مسابقات آسیایی قهرمان شوم و بتوانم خانواده‌ام
و مردم کشورم را سربلند کنم. دوست دارم به افتخاری برسم که حاصل سال‌ها تلاش و زحمت باشد. آرزو دارم در سطح ملی و بین‌المللی بدرخشم و با موفقیت‌هایم باعث افتخار ایران شوم.
و در پایان، اگر بخواهی در روزهای سخت یک جمله به خودت بگویی تا انگیزه‌ات را از دست ندهی، آن جمله چیست؟
به خودم می‌گویم: «هیچ سختی‌ای همیشگی نیست؛ فقط باید ادامه بدهم، چون هر قدمی که امروز برمی‌دارم، من را به رؤیایی که دارم نزدیک‌تر می‌کند.»
فرح فلاح در ۱۶ سالگی، آینده ورزشی خود را با امید به حضور در رقابت‌های بزرگ‌تر ترسیم می‌کند. برای این دونده نوجوان کیش، موفقیت تنها در عبور از خط پایان یا ثبت یک رکورد خلاصه نمی‌شود؛ او نظم، تلاش مستمر و غلبه بر دشواری‌ها را بخشی از مسیر قهرمانی می‌داند. مسیری که امروز از پیست دوومیدانی آغاز شده و مقصد رؤیایی آن، ایستادن بر سکوی قهرمانی آسیاست.
و در پایان، اگر بخواهی در روزهای سخت یک جمله به خودت بگویی تا انگیزه‌ات را از دست ندهی، آن جمله چیست؟
به خودم می‌گویم: «هیچ سختی‌ای همیشگی نیست؛ فقط باید ادامه بدهم، چون هر قدمی که امروز برمی‌دارم، من را به رؤیایی که دارم نزدیک‌تر می‌کند.»
فرح فلاح در ۱۶ سالگی، آینده ورزشی خود را با امید به حضور در رقابت‌های بزرگ‌تر ترسیم می‌کند. برای این دونده نوجوان کیش، موفقیت تنها در عبور از خط پایان یا ثبت یک رکورد خلاصه نمی‌شود؛ او نظم، تلاش مستمر و غلبه بر دشواری‌ها را بخشی از مسیر قهرمانی می‌داند. مسیری که امروز از پیست دوومیدانی آغاز شده و مقصد رؤیایی آن، ایستادن بر سکوی قهرمانی آسیاست.
منبع: https://akhbarkish.com/%d9%81%d8%b1%d8%ad-%d9%81%d9%84%d8%a7%d8%ad%d8%9b-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b3%db%8c%d8%b1-%d9%82%d9%87%d8%b1%d9%85%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a2%d8%b3%db%8c%d8%a7/
ارسال نظر
0 دیدگاه ثبت شده است
امکان ارسال دیدگاه برای این خبر بسته شده است.